Ο Κώστας Σημίτης πέθανε στα 89 του, αφού γεννήθηκε στις 25 Ιουνίου 1936. Ήταν, δηλαδή, 40 ημερών όταν έγινε η δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά. Έζησε ως νήπιο τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αργότερα τον εμφύλιο, ήταν 31 όταν έγινε το πραξικόπημα και 37 στο Πολυτεχνείο. Έπειτα, στα 61 του, το μακρινό 1997, έγινε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και ο πρωθυπουργός της Ελλάδας. Φυσικά, εκείνες οι εκλογές, όταν ο Άκης Τσοχατζόπουλος φάνταζε σίγουρος νικητής, είναι από τις πλέον αξιομνημόνευτες. Και ήταν περίπου 66 όταν έφτασε στο ATM για να βγάλει τα πρώτα ευρώ.
Κώστας Σημίτης: Η συνάντηση με τον Κλίντον και ο Φοίβος
Ο Κώστας Σημίτης υπήρξε, κιόλας, για αρκετούς, ένας πολύ ικανός λογιστής. Ήταν ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, όμως, όταν πήρε τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Μπορεί να μην υπήρξε συναρπαστική φυσιογνωμία, ωστόσο η παρουσία του ήταν έντονη, ακόμα και αυθύπαρκτα, σε αρκετά ορόσημα. Εξάλλου, ήταν εκείνος που προϋπάντησε τον Μπιλ Κλίντον στην Αθήνα, στις 19 Νοεμβρίου του 1999.
Ο λόγος που ο Αδέκαρος κάνει αναφορά σε αυτήν τη συνάντηση, είναι διττός. Θα μνημονεύει κάποιος τα επεισόδια που είχαν γίνει, όμως αυτό που μπορεί να μην ξέρει είναι ένα τραγούδι. Αυτό, δηλαδή, που έγραψε ο Φοίβος Δεληβοριάς για τη συνάντηση του πρωθυπουργού της Ελλάδος με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ.
Το τραγούδι “Η επίσκεψη του Καίσαρα” επηρέασε τον Αδέκαρο, στο σημείο που η κρίση του για τον Έλληνα πρωθυπουργό άλλαξε ριζικά. Όντως, η θητεία του Κώστα Σημίτη ήταν η αρχή του τέλος. Και πράγματι, η Ελλάδα όδευσε προς το να βρει μια δίκαιη, με βάση την πραγματικότητα, θέση στο παγκόσμιο στάτους κβο. Δεν είναι για ψηλότερα, αλλά και για χαμηλότερα. Φρόντισε, με όλη τη δουλοπρέπειά της, να είναι ακριβώς εκεί που της πρέπει. Επίσης, έχασε τις ευκαιρίες της να είναι ελεύθερη.
Ωστόσο, όταν ο Φοίβος κάνει το ψυχογράφημα του Σημίτη και της συζύγου του, Δάφνης, δεν μπορεί ο ακροατής παρά να φανταστεί πως κάπως έτσι ήταν τα πράγματα. Ενδεχομένως, κιόλας, να νιώσει κάποια συμπόνια για έναν πρωθυπουργό που οπωσδήποτε ήταν ικανός πολιτικός, πάντως έμοιαζε με ήρωα του Αλμπέρ Καμύ. Στωικός και ανήμπορος να αλλάξει τη μοίρα του, ακόμα κι αν έφτασε εκεί που ελάχιστοι έχουν φτάσει.
Ο Αδέκαρος Κριτής
