Στην Καλαμαριά έγινε ακόμα ένα φαινομενικά ποδοσφαιρικό έγκλημα. Ένας 23χρονος, οπαδός του Άρη, σκότωσε έναν 20χρονο, οπαδό του ΠΑΟΚ. Στην απολογία του, ο πρώτος είπε ότι ήταν σε καθεστώς άμυνας την περασμένη Πέμπτη, 12 Μαρτίου. Έδειξε μάλιστα τα τραύματά του, που ανέδειξε η ιατροδικαστική εξέταση. Πάντως, η δικογραφία αναφέρει ποινική δίωξη για ανθρωποκτονία από πρόθεση. Ακόμα ένα οπαδικό επεισόδιο μπαίνει στον κατάλογο όλων εκείνων που μοιάζουν να έχουν τη ρίζα στην αγάπη για το ποδόσφαιρο. Καταλαβαίνει κάποιος, όμως, πως δεν είναι ακριβώς αυτή η αιτία του πράγματος. Στην πραγματικότητα, πόρρω απέχει να είναι η αιτία.
Το πρόβλημα, φυσικά, είναι ταξικό. Σε τέτοιες ηλικίες, εφηβεία και μετεφηβεία, η κατάσταση είναι ανεξέλεγκτη. Πρώτον, η ακμή, ορμονικά, οδηγεί σε ακρότητες. Δεύτερον, η καρατόμηση της υποψίας πως η ζωή είναι κόκκινο χαλί, οδηγεί σε απελπισία. Η δυσκολία ανεύρεσης εργασίας, μαζί και η αντιπάθεια για την ήδη υπάρχουσα εργασία, μπορούν επίσης να γίνουν καταπέλτης.
SUPER ΔΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
Καλαμαριά: Ο εύκολος τρόπος
Το έγκλημα στην Καλαμαριά είναι η νέα ισχυρή ένδειξη του εξής: το ποδόσφαιρο είναι πάντα ο εύκολος τρόπος να δικαιολογήσεις ένα έγκλημα. Ο αθλητισμός, εξάλλου, πάντα την πληρώνει. Όταν ήρθε η Covid-19, το πρώτο πράγμα που απαγόρεψαν ήταν οι αθλητικές δραστηριότητες. Είναι πολύ εύκολο να μιλάς για χουλιγκάνους, προκειμένου να αποφύγεις την εστίαση στο κοινωνικό πρόβλημα. Είναι σπάνιο, σπανιότατο, να βλέπεις εγκλήματα για το ποδόσφαιρο σε προηγμένες κοινωνίες. Πάντα υπάρχουν οι εξαιρέσεις, αλλά κατά κανόνα η έξαρση της αθλητικής βίας αφορά σε υπανάπτυκτα στρώματα.
Όταν ένας 23χρονος σκοτώνει έναν 20χρονο, δήθεν για τις ομάδες, έχει υπάρξει σημαντική αλληλουχία που τον οδηγεί εκεί. Η αβεβαιότητα του μέλλοντος, η πρόκληση που δεν ξέρει αν μπορεί να απαντήσει και η αγάπη για την ομάδα ως καταφύγιο.
Το status quo ante
Ένας πρύτανης στο πανεπιστήμιο μπορεί να λατρεύει την ομάδα του, αλλά δεν θα πάρει ποτέ το μαχαίρι για να προβεί σε επίθεση σε άλλον οπαδό. Το έγκλημα στην Καλαμαριά δεν αναδείχνει, μόνο, το ποιος είναι περισσότερο άντρας. Αναδείχνει ότι δεν υπάρχουν θεμέλια σε ό,τι αφορά την κοινωνική υπόσταση του αγοριού. Η έξαρση της βίας δεν είναι τωρινό φαινόμενο. Επίσης, παίζει ρόλο η ανατροφή. Θα μπορούσε ένα ζευγάρι να προσδώσει αξίες σε ένα παιδί, ωστόσο αν το ίδιο δεν τις τηρεί, το παιδί καταλαβαίνει το ψέμα. Είναι κομβικό, εξάλλου, μια και η ζωή του γίνεται συντρίμμια. Ένας κόσμος που ήξερε ότι υπάρχει, λοιπόν, καταλαβαίνει πως είναι ουτοπία. Η δική του απόγνωση, όμως, δεν είναι πρωτογενής. Προέκυψε από την επίγνωση ότι το κορόιδεψαν. Αυτό είναι το ψυχολογικό έγκλημα, εξάλλου, που οδηγεί στη φυσική αυτουργία.
Ο Αδέκαρος Κριτής
