Ο Γιάννης Φετφατζίδης συνολικά ατύχησε. Όχι επειδή ο ίδιος δεν έκανε “γεμάτη καριέρα”, όπως ανακοίνωσε στη δήλωση της αποχώρησής του. Κυρίως διότι ήταν κακό το τάιμινγκ και είχε έκδηλα τα στοιχεία του αποπροσανατολισμού.
Ο Αδέκαρος ήταν εκεί, προσπαθώντας να πείσει τον εκδότη της εφημερίδας που δούλευε -και ο οποίος τον κρατούσε όντως αδέκαρο- να κόψει αυτό το αναθεματισμένο “Έλληνας Μέσι” το 2011. Ο Φετφατζίδης, όντως, ήταν κεφάλαιο για τον Ολυμπιακό. Ως εκ τούτου, δικαίως αποτελούσε και εμπορικό προϊόν για τις εφημερίδες. Εξάλλου ήταν όντως μοναδικής καλλιτεχνίας η… δεξιότητα με το αριστερό πόδι. Το λεκτικό οξύμωρο, πάντως, ήταν εκεί, για αυτόν που θέλει να το υφαρπάξει.
Το οικογενειακό περιβάλλον του Φετφατζίδη δεν είναι γνωστό πόσο, με όλη αυτή τη σύγκριση με τον… καλύτερο ποδοσφαιριστή όλων των εποχών, τον επηρέασε. Ο “Φέτφα”, εξάλλου, από εκείνη την εποχή έπαιξε 14 χρόνια ποδόσφαιρο.
SUPER ΔΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
Γιάννης Φετφατζίδης: Ο Νίνης και το παράδειγμα
Με όλα αυτά τα χρόνια στους αγωνιστικούς χώρους, πάντως, ο Φετφατζίδης αποχωρεί στα μόλις 34. Είναι σοκαριστικό, ωστόσο και λογικό. Ο Ολυμπιακός τον είχε στην ακαδημία και υπήρξε ταλέντο που ουσιαστικά έπρεπε να παίζει. Εξάλλου, ντεμπούτο έκανε άκλειστα 19. Δεν ήταν κανόνας. Ωστόσο, ο Παναθηναϊκός είχε χρησιμοποιήσει ακόμα πιο νεαρό τον Σωτήρη Νίνη. Ο τελευταίος μάλιστα επίσης αποχώρησε στα 34.
Το 2010, λοιπόν, ο Φετφατζίδης θα κατακτούσε τουλάχιστον την Ελλάδα. Ο Νίνης, από την πλευρά του, είχε ολοκληρώσει μια εξαίσια χρονιά με τον Παναθηναϊκό. Πιθανότατα με τους καλύτερους συμπαίκτες που είχε ποτέ, τον Τζιμπρίλ Σισέ και τον Σεμπαστιάν Λέτο. Με γαρνιτούρα, επίσης, το νταμπλ.
Αμφότεροι συνέχισαν να παίζουν ποδόσφαιρο. Δεν έφτασαν, βέβαια, εκεί που μπορούσαν. Ωστόσο, δεν είμαστε… μασόνοι για να τους βάζουμε το μαχαίρι στο λαιμό. Ο Φετφατζίδης, μάλιστα, φόρεσε 27 φορές και τη γαλανόλευκη, σκοράροντας τρις.
Η δήλωση του Φετφατζίδη
Μετά από μια γεμάτη διαδρομή, ήρθε η στιγμή να κλείσει ένας όμορφος κύκλος.
Θέλω να ευχαριστήσω την οικογένεια μου και όλους τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκα.
Είναι τιμή μου, κάνοντας το όνειρο μου πραγματικότητα να έχω αγωνιστεί σε σπουδαίους συλλόγους βιώνοντας επιτυχίες και φυσικά να έχω υπηρετήσει την Εθνική ομάδα.
Στο τέλος μιας καριέρας ωστόσο, αυτό που μένει δεν είναι τόσο τα τρόπαια και οι διακρίσεις όσο ο σεβασμός και η αγάπη του κόσμου.
Σας ευχαριστώ.
Ο Αδέκαρος Κριτής
