Περισσότερη, από την παράδοση, σημασία στο Τσέλσι – Λίβερπουλ έχει πότε έγινε… βεντέτα. Πότε, δηλαδή τα παιχνίδια των δύο ομάδων ενείχαν εκείνο το είδος της εχθρότητας που αντιστοιχεί στις σπουδαίες κόντρες του ποδοσφαίρου. Το Τσέλσι-Λίβερπουλ σίγουρα δεν ήταν γραμμένο στα άστρα να προκύπτει σαν βεντέτα. Ωστόσο, τα… μίση είναι ανθρώπινο ίδιον. Λοιπόν, στην ούγια το ονοματεπώνυμο Ζοσέ Μουρίνιο έχει παίξει τον πρωταγωνιστικό ρόλο ώστε τα παιχνίδια να έχουν αποκτήσει ηθική αξία.
Εξάλλου, πριν την άφιξή του στο Λονδίνο, το 2004, η Τσέλσι ήταν λονδρέζικη ομάδα και η Λίβερπουλ από τον αγγλικό Βορρά. Ουδέν, επιπλέον, τους χώριζε. Έμοιαζαν, και ήταν, ομάδες με διαφορετικούς στόχους. Εξάλλου, στο Τσέλσι – Λίβερπουλ η μία εκ των δύο δεν απασχολούσε τα δρώμενα. Βέβαια, το έκανε σποραδικά. Η νίκη της στο ευρωπαϊκό Super Cup το 1998 επί της Ρεάλ, με το γκολ του… Γουσταύο Πογέτ, ήρθε για να εκτιμήσουν τα βρετανικά ΜΜΕ την προσφορά του Τζανφράνκο Τζόλα.
SUPER ΔΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
Τσέλσι – Λίβερπουλ: Στυλιστική διαφορά
Ωστόσο, δύο τινά συνέτειναν ώστε το Τσέλσι – Λίβερπουλ να γίνει κάτι. Δηλαδή, η επένδυση του Ρομάν Αμπράμοβιτς και η πρόσληψη του Ζοσέ Μουρίνιο. Ο Πορτογάλος είχε τον ναρκισσισμό που πολύ εύκολα μπορεί να αλιεύσει κάποιος στις μέρες μας. Ωστόσο, καμία σχέση με τα παιδαρέλια στο tiktok. Ο Μουρίνιο, θεατρικός όπως ο Όρσον Γουέλς, ήθελε να ταράξει τα ήθη. Ο Αρσέν Βενγκέρ, που είχε οδηγήσει την Άρσεναλ στην κατάταξη του πρωταθλήματος αήττητη, τον προηγούμενο χρόνο, έγινε στόχος. Μάλιστα, εύκολος. Αν κάποιος θέλει να βάλει ημερομηνία έναρξης στην παρακμή του Αλσατού, δεν έχει παρά να προσεγγίσει χρονικά τις προσβολές του Μουρίνιο.
Ο Ράφα Μπενίτεθ, βέβαια, ήταν κάτι απειλητικό. Στυλιστικά απείχε της εικόνας του ίδιου του Πορτογάλου, αλλά και εκείνης που θα υιοθετούσε η πλειονότητα των προπονητών αργότερα. Το Τσέλσι – Λίβερπουλ, λοιπόν, μπορεί να μην είχε νόημα στην Premier League, αλλά είχε στο Champions League.
Έσκασε από το κακό του
Ο Μουρίνιο, εξάλλου, έσκασε από το κακό του με το γκολ του Λουίς Γκαρσία στο δεύτερο ημιτελικού του Champions League στο “Άνφιλντ”. Το Τσέλσι – Λίβερπουλ στο “Στάμφορντ”, εξάλλου, είχε λήξει χωρίς τέρματα. Η μπάλα από το πλασέ του Ισπανού στο δεύτερο ματς, εξάλλου, ακόμη δεν είναι σίγουρο αν πέρασε τη γραμμή. Οι “κόκκινοι” πέρασαν στον τελικό της Κωνσταντινούπολης, ενώ σκάρωσαν καζίκι στους “μπλε” και δύο χρόνια αργότερα. Πάλι ημιτελικοί, ξανά 1-0 στο “Άνφιλντ”, νέα πρόκριση για τη Λίβερπουλ στα πέναλτι.
Ο Μουρίνιο έσκασε από το κακό του. Αλλά πήρε την εκδίκησή του σε καίριο σημείο.
Το… γλίστρημα
Το Τσέλσι – Λίβερπουλ, λοιπόν, κράτησε την υπόστασή του. Ακόμα και στους προημιτελικούς του 2009, το επικό 4-4 του “Στάμφορντ”, με το οποίο πέρασε η Τσέλσι μετά το 3-1 του πρώτου ματς, η ένταση ήταν άφατη. Αφού ο Πορτογάλος έβαλε την Τσέλσι στο χάρτη, η Λίβερπουλ ήταν πάντα εκεί.
Ωστόσο, ήταν η επιστροφή του, το 2013, που αναθέρμανε την κατάσταση. Η εκπληκτική διπλωματία του πριν το παιχνίδι του δεύτερου γύρου στο “Άνφιλντ”, όταν έβγαλε εκτός φαβορί για τον τίτλο την Τσέλσι. Η σκηνή με την μπάλα στα χέρια του στον πάγκο και το σκορ στο 1-0 υπέρ της ομάδας του. Και εν τέλει το γλίστρημα του Στίβεν Τζέραρντ, που έφερε το δεύτερο γκολ. Που, περαιτέρω, απομάκρυνε τη Λίβερπουλ του τίτλου που δεν είχε κατακτήσει επί 24 χρόνια. Και που θα έκανε ακόμα έξι για να πάρει.
Μακάβριο
Η Τσέλσι, μάλιστα, υπήρξε μακάβρια για τη Λίβερπουλ. Ήταν στο παιχνίδι Τσέλσι – Λίβερπουλ (3-1) της 4ης Μαΐου που ο Ντιόγκο Ζότα χτύπησε. Ένας τραυματισμός που δεν τον άφησε εκτός υποχρεώσεων, αλλά που υπήρξε μοιραίος για την οικογένειά του. Διότι ο γιατρός του τον συμβούλεψε να μην ταξιδέψει με αεροπλάνο από την Ισπανία για το Λίβερπουλ, παρά να πάρει το αυτοκίνητο…
