Η Παρί Σεν Ζερμέν, ιστορικά, ήταν σχεδόν επιβεβλημένο να το κάνει. Στη χρονιά της εδραίωσής της ως μεγάλου ευρωπαϊκού συλλόγου, έπρεπε να κονιορτοποιήσει τη Ρεάλ Μαδρίτης. Οι “μερένχες” μοιάζουν να είναι πάντα εκεί. Όχι μόνο, βέβαια, στις δικές τους σελίδες δόξας. Αλλά και σε εκείνες που καθιστούν τον αντίπαλο ως ισότιμο μεταξύ των αρχόντων του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.
Ήταν εκεί όταν έφτιαξε όνομα η Μπενφίκα, με το 5-3 στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1962. Επίσης, όταν η Μπάγερν πήγε για το θριπίτ, στο 2-0 του δεύτερου τελικού του Μονάχου το 1976. Όταν η Λίβερπουλ, επιπλέον, κατέκτησε το Κύπελλο Πρωταθλητριών το 1981, με το 1-0 στον τελικό. Εκεί, κιόλας, στα νάματα της Μίλαν, σε εκείνο το εκκωφαντικό 5-0 στο δεύτερο ημιτελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1989.
Επίσης, στο 4-0 της Μάντσεστερ Σίτι το 2023, αλλά και τώρα, στο θριαμβευτικό και απίστευτα άνετο 4-0 της Παρί Σεν Ζερμέν στον ημιτελικό του Παγκόσμιου Κυπέλλου Συλλόγων.
SUPER ΔΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
Παρί Σεν Ζερμέν: Ένα what if η Μπαρτσελόνα
Η Παρί Σεν Ζερμέν κάνει περίπατο σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων. Επιπλέον, η κατάρρευση της Ρέαλ Μαδρίτης πάντα κάνει κρότο. . Η Τσέλσι, στον τελικό, πιθανώς θα ματσάρει καλύτερα από κάθε άλλη ομάδα απέναντι στο ονειρώδες συγκρότημα του Λουίς Ενρίκε. Δεν είναι, δηλαδή, σίγουρη η κατάκτηση του τροπαίου. Όμως, έχει την ευκαιρία να κάνει κάτι που κάποιος θα περίμενε να γίνει έπειτα από 10 χρόνια στη διοργάνωση. Ένα ασύλληπτο νταμπλ, δηλαδή, μέσα σε 45 ημέρες. Ήτοι, το Champions League στις 31 Μαΐου και το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων, στις 13 Ιουλίου.
Αυτό, βέβαια, δεν αναιρεί ότι υπάρχει αστερίσκος στις κατακτήσεις της. Όχι σε ό,τι αφορά την ανωτερότητά της, αλλά κυρίως στην απουσία του μόνου αντιπάλου που μπορεί να την ματσάρει. Η Μπαρτσελόνα δεν έφτασε στον τελικό του Champions League, αφού την απέκλεισε δραματικά η Ίντερ στον ημιτελικό. Επιπλέον, ήταν η τρίτη ισπανική ομάδα σε βαθμολογία, οπότε δεν πήγε στο Παγκόσμιο.
Όπως η… Λίβερπουλ
Όπως, όμως, συνέβη στην περίπτωση της Μίλαν, το 1989 και το 1990, μάλλον αυτήν την απώλεια θα παραγράψει η Ιστορία. Στην τελική, η Μπαρτσελόνα ήταν κοντά στο ένα ραντεβού. Η Λίβερπουλ, που έμοιαζε η καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη στα 80s, δεν βγήκε στο Πρωταθλητριών το 1988, παρά την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Η πενταετής (έξι χρόνια για τους “κόκκινους”) τιμωρία των αγγλικών ομάδων το 1985, δηλαδή μετά το “Χέιζελ”, ενδεχομένως και να ήταν παραχαράκτης της ποδοσφαιρικής Ιστορίας. Ουδείς, ωστόσο, εμποδίζει εαυτόν να μιλήσει για τη Μίλαν του Αρίγκο Σάκι και των τριών Ολλανδών.
Παρ’ όλα αυτά, οι Παριζιάνοι δεν έπαιξαν με την Μπαρτσελόνα. Και αυτό θα είναι ένα ερώτημα. Απάντηση, έδωσε, πάντως, στη φυγή του Κιλιάν Εμπαπέ. Τόσο δράμα, για να κόψει, εντέλει, τα δεσμά της και να φτάσει στο απόλυτο κλέος.
Η δικαιοσύνη του ποδοσφαίρου
Η Μπαρτσελόνα, εξάλλου, χρησιμοποίησε τη Ρεάλ στις δικές της στιγμές δόξας. Την διακόρευσε, αυτή είναι η σωστή λέξη, με το 6-2 του “Μπερναμπέου” το 2009 και κυρίως το 5-0 του “Καμπ Νου” το 2010. Το ’09, εξάλλου, οι Καταλανοί κατέκτησαν όλους τους τίτλους που διεκδίκησαν.
Είναι, λοιπόν, απορίας άξιο αν το ποδόσφαιρο έχει μνήμη και αντανακλαστικά. Αν, δηλαδή, αυτή η Μπαρτσελόνα δεν πήρε ό,τι η ποιότητά της επιζητούσε λόγω εκείνου του δεύτερου ημιτελικού στο “Στάμφορντ Μπριτζ”. Δηλαδή, την εις βάρος της Τσέλσι διαιτησία και το γκολ του Ανδρές Ινιέστα στις καθυστερήσεις. Είναι άγνωστο, όμως τσιγκλάει ακόμα και η παρουσία της Τσέλσι στον τελικό. Αυτό που, πάντως, μοιάζει δεδομένο, είναι ότι η Παρί Σεν Ζερμέν έκρινε τη “Χρυσή Μπάλα” στον ημιτελικό. Ο Ουσμάν Ντεμπελέ θα είναι εκείνος που θα την σηκώσει στο τέλος του χρόνου.
