Ο ΟΦΗ ξεκινά από την πλέον πλεονεκτική θέση την επόμενη σεζόν. Αύγουστος 2026, η Κρήτη θα γιορτάζει. Όχι μόνο για την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδος, αλλά διότι το καμάρι του Ηρακλείου θα παίξει σε League Phase ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Αν δεν είναι το Europa League, ασφαλώς θα είναι το Conference League. Κάτι από τα δύο. Ο ΟΦΗ έχει ευκολότερο έργο, δηλαδή, από τις ομάδες 2-5 της Super League. Μόνο ο πρωταθλητής θα έχει δύο ματς για τη League Phase του Champions League. Αν δεν τα καταφέρει, βέβαια, θα παίξει στο Europa League.
Ο τελικός ήταν υπέροχος. Παιχνίδι ασύλληπτης έντασης, που είχε ό,τι ένας θεατής επιθυμεί. Ο ΟΦΗ έβγαλε απίθανη αυταπάρνηση σε όποιο εμπόδιο βρήκε. Πριν ισοφαρίσει ο Γερεμέγεφ στις καθυστερήσεις, ο θαυμάσιος Χρήστος Κόντης είχε βγάλει λόγω τραυματισμών τους Φούντα και Νους. Ο δεύτερος είχε χαρίσει τη στιγμή του παιχνιδιού, ως εκείνο το σημείο. Μετά το γκολ του, που έκανε το σκορ 2-1, αγκάλιασε τη δακρυσμένη μαμά του.
SUPER ΔΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
ΟΦΗ: Παρακούοντας την εντολή
Τέτοια εικόνα οπωσδήποτε δεν προοιώνιζε στενοχώρια για τον ΟΦΗ στο τέλος της βραδιάς. Οι Κρητικοί βρήκαν μία φάση, από λάθος, για να αποκτήσουν την ευκαιρία για το τρίτο γκολ. Ο VAR έδειξε ότι ο Χατσίδης έκανε χέρι για πέναλτι. Τότε, λοιπόν, ο Χρήστος Κόντης έπιασε το κεφάλι του Ανδρούτσου. Ωστόσο, ο Ισέκα αποφάσισε ετσιθελικά να σουτάρει. Ήταν μια στιγμή μοιραίας εξύφανσης, ωστόσο στην εκτέλεση ο Τσιφτσής δεν είχε οποιαδήποτε τύχη.
Ο ΟΦΗ θα κρατούσε, το έδειχνε από την αρχή, έστω και με τις διαδοχικές κράμπες, όσο κι αν το 3-3 έμοιαζε με θέλγητρο του πεπρωμένου. Εκεί που ο ΠΑΟΚ είχε το πάνω χέρι, έψαχνε να φτάσει το ματς στα πέναλτι. Η ομάδα του Χρήστου Κόντη, το κλαμπ που με τον Πουρσανίδη περιφέρει εαυτόν με πλείστη σεμνότητα, κατέκτησε το Κύπελλο έπειτα από 37 χρόνια. Τότε, δηλαδή, που ο Σαμαράς ήταν ποδοσφαιριστής και ο Έγκεν Γκέραρντ στην άκρη του πάγκο.
Το άξιζε
Ο ΟΦΗ έγινε η μόλις δεύτερη επαρχιακή ομάδα τα τελευταία 38 χρόνια που κατακτά το Κύπελλο. Είναι η συνολικά πέμπτη, μετά τον Εθνικό Πειραιώς, τον Πανιώνιο, τον Ηρακλή και την Καστοριά, που το κάνει χωρίς να έχει πάρει το πρωτάθλημα. Το άξιζε κιόλας. Έφτασε, εξάλλου, στο δεύτερο διαδοχικό τελικό του. Ο ΠΑΟΚ, από την άλλη, βιώνει μια χρονιά που θέλει να αφήσει πίσω. Τα 100χρονα του συλλόγου, εξάλλου, είναι πολύ πικρά. Το δυστύχημα της Τιμισοάρα, ο Μιρτσέα Λουτσέσκου και τώρα η απώλεια του τροπαίου μοιάζουν με τέλος εποχής. Δύσκολα ο Ραζβάν δεν θα ετοιμάσει βαλίτσες για να φύγει από αυτό το περιβάλλον, που ξαφνικά τόσο πολύ τον βαραίνει.
