Ο γιος του Βαλεντίνο, Σάντρο Ματσόλα (8/11/1942-19/9/2026), έζησε μέχρι τα 83. Όχι όπως ο πατέρας του, που έχασε τη ζωή του στην ηλικία των μόλις 30. Ο Σάντρο Ματσόλα ήταν 7 όταν η μητέρα του, Εμιλία Ρανάλντι, και η μόλις 14 ημερών 19χρονη σύζυγός του, Τζουσεπίνα Κουτόνε, έμαθαν τα τραγικά νέα. Ολόκληρη η ποδοσφαιρική ομάδα της Τορίνο ξεκληρίστηκε στην αεροπορική τραγωδία της Σουπέργκα, τον Μάιο του 1949. Για τον Σάντρο Ματσόλα, λοιπόν, ένας δρόμος υπήρχε. Να γίνει ποδοσφαιριστής. Όχι απλώς έγινε, αλλά οδήγησε τους οπαδούς της Ίντερ στην έκσταση -και ολόκληρη την Ιταλία σε υπαρξιακά.
Ο μυστακοφόρος Ματσόλα θα φορούσε τη φανέλα της Ίντερ για 17 χρόνια, από το 1960 έως το 1977. Θα έφτανε στο Μιλάνο μαζί με τον κορυφαίο προπονητή στην Ιστορία της ομάδας, Ελένιο Ερένα. Παρέα με τον Τζιατσίντο Φακέτι, έναν από τους πρώτους φουλ μπακ στην Ιστορία, θα ήταν ένας από τους αγαπημένους ποδοσφαιριστές του αυταρχικού Αργεντινού.
Σάντρο Ματσόλα: Το δίλημμα του Βαλκαρέτζι
Ο Σάντρο Ματσόλα κατέκτησε με τους «νερατζούρι», εκτός των άλλων, δύο Κύπελλα Πρωταθλητριών, ένα το 1964 και ένα το 1965. Δύο στη σειρά, απέναντι σε Μπενφίκα στο Μιλάνο και Ρεάλ Μαδρίτης στη Βιέννη. Ένα χρόνο νωρίτερα από το πρώτο, το 1963, η Μίλαν ανέβηκε για πρώτη φορά στον ευρωπαϊκό θρόνο. Ο εννιά μήνες μικρότερος του Ματσόλα, Τζιάνι Ριβέρα, το «χρυσό παιδί» της Μίλαν, ήπιε το νέκταρ πριν τον ποδοσφαιριστή που θα τον καθόριζε.
Το Ματσόλα-Ριβέρα δεν ήταν μια απλή κόντρα για το ιταλικό ποδόσφαιρο. Η αμυντική λογική των ομάδων του Νερέο Ρόκο και Ερέρα, αλλά και της εθνικής Ιταλίας, οδήγησε τον Φερούτσιο Βαλκαρέτζι σε ένα αποτρόπαιο δίλημμα στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970. Δεν μπορούσε να βάλει τα δύο δεκάρια μαζί, την ώρα που οι Ιταλοί ένιωθαν ότι ήταν εφικτό.
SUPER ΔΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
Ο τελικός
Στον τελικό με τη Βραζιλία, ο ομοσπονδιακός τεχνικός έβαλε τον Σάντρο Ματσόλα. Ο Βαλκαρέτζι πέρασε τον Ριβέρα μόλις στο 86′, κάτι που από τους «ροσονέρι» θεωρήθηκε χλεύη. Αυτό αποκάλεσαν οι Ιταλοί «προπατορικό αμάρτημα». Ματσόλα και Ριβέρα κατέκτησαν μαζί το Euro 1968. O Βαλκαρέτζι, πάντως, έφυγε το 1974. Η Ιταλία, δε, θρηνεί για την απώλεια του Ματσόλα, του θρύλου της Ίντερ, η οποία, στο δικό της κατευόδιο, ανέφερε ότι ο ηγέτης της σε όλα τα 60s και το μεγαλύτερο μέρος των 70s έγινε η ίδια η Ιστορία της.
