Η φυγή του Τσάμπι Αλόνσο και η επικείμενη μεταγραφή του Φλόριαν Βιρτς σηματοδοτούν οπωσδήποτε αλλαγή για την Μπάγερ Λεβερκούζεν. Στην πραγματικότητα, είναι το τέλος μιας όμορφης εποχής. Οι φίλοι της ομάδας έζησαν ονειρώδεις στιγμές στην “Μπαϊαρίνα”. Από μυθικές ευρωπαϊκές βραδιές ως υπέροχα σαββατιάτικα μεσημέρια. Ο δρόμος προς το γήπεδο έμοιαζε, κιόλας, αλλαγμένος. Η αυτοπεποίθησή τους, είτε έπαιζαν με τη Ζανκτ Πάουλι είτε με την Μπάγερν Μονάχου, έδινε το έναυσμα. Το χρονικό διάστημα, εξάλλου, έγινε κράμα με το συναίσθημα.
Δεν θα φύγουν όλοι οι ποδοσφαιριστές από την Μπάγερ Λεβερκούζεν αυτό το καλοκαίρι. Ουσιαστικά, το τέλος της συγκεκριμένης ομάδας, με τη μία ήττα την προηγούμενη σεζόν, θα έρθει με μια αποδόμηση που θα κρατήσει ως και το επόμενο καλοκαίρι. Το ίδιο συνέβη, ασφαλώς, με τον Άγιαξ της διετίας 2018-20. Με τη Ζάλγκιρις Κάουνας της διετίας 1998-00 στο μπάσκετ. Δηλαδή, μια όμορφη δημιουργία που μπαίνει στη βάσανο της διαίρεσης.
SUPER ΔΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
Μπάγερ Λεβερκούζεν: Ένα ρομαντικό παραμύθι
Ακόμα και ο ένας χρόνος που ο Τσάμπι Αλόνσο αποφάσισε να παραμείνει στον πάγκο της Μπάγερν ήταν μια ακραία πράξη πίστης. Αν έφευγε, εξάλλου, το καλοκαίρι του 2024, η Ιστορία θα ήταν διαφορετική. Μπορεί η Λίβερπουλ να μην αποκτούσε τον Άρνε Σλοτ. Η Ρεάλ, δε, να έδειχνε νωρίτερα στον Κάρλο Αντσελότι την πόρτα της εξόδου. Ακόμα και η Μπάγερν να μην έμπαινε στη διαδικασία να προσλάβει τον Βενσάν Κομπανί.
Ωστόσο, η απόφαση δεν αφορά στην επιχείρηση του ποδοσφαίρου. Ο φίλος της Λεβερκούζεν ένιωσε, εκείνη τη στιγμή, κάποιος. Είχε αυτό το αίσθημα, δηλαδή ότι η αγάπη τού αντιγύριζε. Πανηγύρισε, επιπλέον, το νταμπλ με τον Τσάμπι. Μπορεί να… έφαγε την κρυάδα με τον τελικό του Europa League, αλλά καταλάβαινε ότι ήταν η δικαίωση μιας παρόμοιας ιστορίας. Δηλαδή, εκείνη της υπέροχης σχέσης των φίλων της Αταλάντα με τον Τζιαν Πιέρο Γκασπερίνι.
Όμως, ό,τι θέλει το κεφάλαιο συμβαίνει, αργά ή γρήγορα.
Η κλεψύδρα
Έτσι, οι οπαδοί της Μπάγερ ήξεραν πως ζούσαν αυτήν τη σχέση με δανεικό χρόνο. Εκτίμησαν, έτσι, κάτι που ίσως δεν ξαναδούν. Ενώπιόν τους, η κλεψύδρα άδειαζε. Αποθέωσαν, λοιπόν, την ομάδα που τους έκανε ευτυχισμένους. Τώρα, πλέον, είναι σε έναν απλησίαστο θώκο. Σχεδόν δύο χρόνια μακριά από το ζόφο μιας ζουγκλοειδούς πραγματικότητας, πρέπει να συνοδεύονται από μυθοποίηση.
Η ιστορία, λοιπόν, τελειώνει. Αλλά το καταφύγιο της μνήμης είναι πανίσχυρο. Ένα άντρο στο οποίο κάποιος μπορεί να αντιμετωπίσει τις κακοτοπιές.
Ο Αδέκαρος Κριτής
