Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ψάχνει τον Μεσσία. Όμως το πρόβλημα είναι ότι αφού επιζητά έναν ήρωα, η απασχόληση με τα εν οίκω είναι νοοτροπιακή. Η απόλυση του Ρούμπεν Αμορίμ, επιπλέον, είναι δηλωτική της συνεχιζόμενης τέτοιας κατάστασης στα αποδυτήρια των «κόκκινων διαβόλων». Ο Πορτογάλος, που κλείνει τα 41 στις 27 Ιανουαρίου, μπορεί να κάνει ωραιότατες διακοπές για πέντε μήνες, δηλαδή με τα χρήματα της αποζημίωσης από τους «κόκκινους διαβόλους». Ο Αμορίμ έχει λαμβάνειν περίπου 4 εκατομμύρια ευρώ, δηλαδή ό,τι περισσεύει από το συμβόλαιό του τη φετινή σεζόν. Αυτά είναι μόνο ένα κομμάτι από τα 57 που έχει δώσει σε αποζημιώσεις η Γιουνάιτεντ σε προπονητές, από το 2013. Το ποσό είναι αξιοπρόσεκτο, αφού εννιά προπονητές ήρθαν, είδαν και απήλθαν στο «Ολντ Τράφορντ».
Η κατάρα της, δε, τους αγγίζει. Ουδείς εξ αυτών που την κοούτσαρε έκανε αργότερα κάτι παροιμιώδες. Ο Έρικ τεν Χαγκ, τελευταίο παράδειγμα, έφυγε ένα μήνα αφού ανέλαβε την Μπάγερ Λεβερκούζεν.
SUPER ΔΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ: Η διαχείριση
Το μεγαλύτερο ζήτημα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, λοιπόν, είναι η συμπεριφορά των ποδοσφαιριστών. Πέραν του ότι είναι δύσκολο να βρουν προσωπικότητα όπως ο Άλεξ Φέργκιουσον, είναι για ακόμα δύο λόγους αδύνατη η προσομοίωση. Πρώτον, οι τρόποι του πλέον είναι ποινικά κολάσιμοι. Δεν μπορεί, πια, προπονητής να πετάει ό,τι βρίσκει στα αποδυτήρια. Δεύτερον, για να κάνει κάτι η ομάδα, έπρεπε να περάσουν τέσσερα χρόνια. Από το 1986 έως το FA Cup του 1990, η Γιουνάιτεντ δεν είχε κατακτήσει κάτι. Έπρεπε, κιόλας, ο Φέργκι να έχει τον Ρόι Κιν και τον Ερίκ Καντονά προκειμένου να κατακτήσει το πρωτάθλημα του 1993.
Οι αθλητές, φυσικά, θέλουν να παίξουν στο κλαμπ. Το brand, εξάλλου, είναι τεράστιο. Παραμένει σπουδαίος σύλλογος, ωστόσο λογικά θα φτάσει τα 13 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα. Το μισό χρονικό διάστημα, δηλαδή, της προηγούμενης στείρας περιόδου (1967-1993).
Ο επόμενος
Πέρυσι, τέτοια εποχή, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ήταν στη 13η θέση με 20 βαθμούς. Φέτος είναι έκτη με 31, κάτι που αντικειμενικά είναι πρόοδος. Ωστόσο, το ζήτημα δεν είναι ο επόμενος προπονητής -φαβορί ο Όλιβερ Γκλάσνερ, με τον Άγγελο Ποστέκογλου κάπου στη λίστα- αλλά η εκρίζωση του σάπιου κομματιού, που δημιουργήθηκε μετά τη φυγή του Φέργκιουσον. Αυτό είναι το πραγματικό στοίχημα και όχι οι απολύσεις προπονητών, που αποτελούν όσα βλέπει η πεθερά.
Ο Αδέκαρος Κριτής
