Η Μαδρίτη και το απίθανο κενό της βραδιάς της Δευτέρας, 28 Απριλίου, μπορεί να αφορά στον Ολυμπιακό, αλλά προφανώς περιέχει στοιχεία κοινωνικά. Η αποστολή και οι λοιποί Έλληνες που έφτασαν εκεί δεν πίστευαν στα μάτια τους. Η πρωτεύουσα της Ισπανίας χωρίς φως, σε ένα δυστοπικό καθεστώς, δεν ήταν και το πιο γνώριμο θέαμα. Επιπλέον, θα μπορούσε να αποτελεί μια σημαντική προειδοποίηση για την άγνοια της λεπτότητας σε μια κατάσταση που ο σύγχρονος άνθρωπος δεν έχει σμιλέψει.
Όλη η Ιβηρική, εξάλλου, αντιμετώπισε πρόβλημα. Η έλλειψη ρεύματος ήταν το βασικό ζήτημα, ειδικά έως τις 20:30, που η Μαδρίτη επέστρεψε σε μια τρόπον τινά φυσιολογική θέση. Ωστόσο, η παρατήρηση για το τι διημείφθη δεν είναι ήσσονος σημασίας. Εξάλλου, είναι ένα δείγμα του δυτικού πολιτισμού. Όχι του μεγαλείου του, που οπωσδήποτε υπάρχει, αλλά της αντίδρασής του μπροστά στην ήττα.
SUPER ΔΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
Μαδρίτη: Ένα οκτάωρο αποδείξεων
Η Μαδρίτη, λοιπόν, ήταν μια πόλη νεκρή. Όμως, η κίνηση των ανθρώπων έσπειρε τον πανικό. Αυτό το οκτάωρο, σε ένα χάος που άρχισε στις 12:30μ.μ., δείχνει την έλλειψη ανθεκτικότητας. Η δημιουργία του σύγχρονου κόσμου έχει ως βάση τη λεπτομέρεια. Από το μεσημέρι της Δευτέρας, εξάλλου, οι κάτοικοι αγόραζαν μπουκάλια με νερό και χαρτιά υγείας στα σούπερ μάρκετ. Όμως, όσοι έφταναν στην πόλη -τα αεροπλάνα είναι πάντα γεμάτα- έμπαιναν σε διαδικασία πανικού για καταστάσεις που αναδείχνουν το ζήτημα.
Δεν είχαν δίκτυο και ίντερνετ, και αυτό έμοιαζε με βασικό ζήτημα. Οι ουρές για ταξί ήταν γεμάτες, επιπλέον τα μέσα μεταφοράς δεν λειτουργούσαν. Ο πανικός για το ίντερνετ και το τηλέφωνο είναι διαφορετικής εμβέλειας από εκείνον για το νερό. Διότι το δεύτερο μπορεί να καταστεί ζήτημα ζωής και θανάτου. Δίχως το διαδίκτυο μπορεί κάποιος να ζήσει, όμως νιώθει, πια, σαν να μην έχει τη δύναμη να το κάνει.
Το νερό
Τι θα κάνει ο δυτικός πολιτισμός αν στις μεγαλουπόλεις του μια τέτοια κατάσταση ισχύσει για περισσότερες από οκτώ ώρες; Ποια, δηλαδή, θα είναι η απολογία του για το γεγονός ότι στη συντριπτική πλειονότητά τους το νερό δεν είναι πόσιμο; Πώς θα εστιάσει στο γεγονός ότι ένας καταστηματάρχης δεν μπορεί να προμηθεύει με προϊόντα επειδή το σύστημα αποδείξεων δεν λειτουργεί; Θα συλλάβει άραγε εκείνους που, αφυδατωμένοι, θα σπάσουν ένα μαγαζί προκειμένου να βρουν υδρογόνο και οξυγόνο μαζεμένα;
Επιπλέον, πώς έφτασαν οι άνθρωποι να γκρινιάζουν για το ότι δεν λειτουργεί το κινητό τους, όταν τα ζητήματα που προκύπτουν είναι επιβίωσης; Κι άντε, οι πρώτες αντιδράσεις είναι εκείνες που αφορούν στην έλλειψη άνεσης. Ωστόσο, προκύπτει ακόμα ένα σημαντικό ερώτημα. Αν αυτό το καινοφανές για τους σύγχρονους καιρούς μπλακ άουτ κρατούσε 48 ώρες, θα σήμαινε αυτό το τέλος του γνωστού κόσμου; Δηλαδή, μια επιστροφή σε πρωτόγονες καταστάσεις, οι οποίες θα αποτελούσαν την ανάδειξη της ελαφρότητας των θεμελίων με τα οποία τον έχουν φτιάξει;
Ο Αδέκαρος Κριτής
