Ο Λούκα Ντόντσιτς έβαλε 44 πόντους στη νίκη των Λος Άντζελες Λέικερς επί των Μέμφις Γκρίζλις, 117-112, για το NBA Cup. Αυτό ήταν το τρίτο φετινό παιχνίδι του. Σε όλα, λοιπόν, έχει βάλει πάνω από 40 πόντους. Έγινε, έτσι, ο δεύτερος αθλητής στην Ιστορία του NBA που το κάνει στα τρία πρώτα παιχνίδια μίας σεζόν. Μόνο ο Γουίλτ Τσάμπερλεϊν, τα ρεκόρ του οποίου ακόμα προσπαθούν αθλητές να καταρρίψουν, το έχει καταφέρει. Ο Ντόντσιτς το έκανε με το στυλ του. Τις φαινομενικά αργές κινήσεις, δηλαδή, με τις οποίες εξουσιάζει το χώρο. Τις γωνίες που μόνο ο ουσιαστικά συμπατριώτης του, Νίκολα Γιόκιτς, βλέπει. Τις εκπληκτικές, άρτια δομημένες, μεταβολές του κορμιού του, ώστε να προσπερνά τους αμυντικούς που δεν ξέρουν τι να απογίνουν.
Ο Ντόντσιτς είναι επιθετικά σπουδαίος. Η άμυνα είναι ένα άλλο κομμάτι. Οπωσδήποτε, όταν κάνει έναν απολογισμό, θα διαπιστώσει ότι του έχει κοστίσει. Ενδεχομένως και σε πρωταθλήματα. Ωστόσο, εδώ η εξομολόγηση παρεισφρέει: Δεν έχει σημασία.
SUPER ΔΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
Λούκα Ντόντσιτς: Ακαταμάχητος
Δεν έχει σημασία για τον κόσμο, όχι για τον Λούκα Ντόντσιτς. Ο Σλοβένας είναι ήδη στο κάδρο των επίλεκτων. Εκείνων των χαρισματικών ανθρώπων, δηλαδή, που είναι ακαταμάχητοι στο βαθμό που δεν θέτουν καν ζήτημα συγχώρεσης της αβαρίας τους. Όταν ο Αδέκαρος ήταν πιτσιρικάς, τον εντυπωσίαζε πάντα η ιστορία του Αλκιβιάδη. Του καλλονού, που μάγεψε τον Σωκράτη, αλλά και του δολοπλόκου και του προδότη. Προσέφερε, ο ίδιος, μια αληθινή μάχη στους συμπότες του. Η σαγήνη, από τη μία, η αντιπάθεια, από την άλλη. Η περιγραφή τον έδινε απρόσβλητο από τα ανθρώπινα μέτρα και σταθμά.
Ήταν, κιόλας, το ίδιο υλικό με την ταινία “Αμαντέους”, όταν ο αφηγητής Αντόνιο Σαλιέρι περιέγραφε την πάλη του για τον κακομαθημένο Μότσαρτ.
Είτε σ’ αρέσει είτε όχι
Ακριβώς αυτό είναι ο Λούκα Ντόντσιτς. Είτε σ’ αρέσει είτε όχι το στυλ του, διεμβολίζει τις αρτηρίες, εν είδει ιοβόλου βέλους, μια αλλόκοτη έλξη. Η ελαφριά και ζαβολιάρικη ανυπακοή στις νόρμες είναι το πλέον καλαίσθητο στοιχείο του. Η αμυδρή έπαρση και η πεποίθηση ότι είναι ο πυρήνας του πλανήτη, δίνει στο μυαλό ένα διεστραμμένο έναυσμα. Ενώ η απαγόρευση από τη λογική είναι δεδομένη, ρωτάς αν, εντέλει, πρέπει να του το χαρίσεις. Σε παρασέρνει σε έναν κόσμο που είναι γευστικός και όταν βγαίνει από το κάδρο, υπάρχει ένα ελάχιστο ψυχαγωγικό κενό. Ο Ντόντσιτς της ραθυμίας -προφανώς σε αναλογία με την εργασιακή ηθική των σπουδαίων- είναι χρηστός. Όχι επειδή δίνει παράδειγμα, αλλά επειδή αναγνωρίζεις ότι υπάρχει αυτό που άλεθε η φαντασία σου και προσδοκούσαν οι ευχές σου.
Ο Αδέκαρος Κριτής
