Ο Λουίς Σουάρες θα μείνει στην ποδοσφαιρική Ιστορία ως ένας από τους γνήσιους επιθετικούς του 21ου αιώνα. Επίσης, θα μείνει και για το στόμα του. Οι δαγκωνιές του, εξάλλου, ήταν ενδεικτικές του τρόπου που είχε μεγαλώσει. “Δήλωναν”, αυτούσιες, ότι οι στιγμές που πέρασε για να φτάσει στην ποδοσφαιρική κορυφή περιείχαν πείνα. Το ίδιο συνέβαινε, εξάλλου, με όλα τα επεισόδια στα οποία έμπλεκε. Όπως εκείνο που τον είχε κατηγορήσει για ρατσισμό ο Πατρίς Εβρά. Όταν πεινάς και θέλεις να επιβιώσεις, βέβαια, δεν υπάρχει ρατσισμός. Ρατσιστής, εξάλλου, είσαι όταν έχεις γεμάτο στομάχι. Τότε, κιόλας, αποκτάς σύνδρομα ανωτερότητας ή κατωτερότητας.
SUPER ΔΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
Λουίς Σουάρες: Η πάλη
Η εξομολόγηση του Λουίς Σουάρες, λοιπόν, υποδείχνει ένα γνήσιο hustler. Ένα στοιχείο της ζωής που παλεύει γι’ αυτήν. Που δεν θέλει απλώς, αλλά πρέπει να πετύχει. Ο ίδιος, προερχόμενος από την ηρωική Ουρουγουάη, είναι συναισθηματικός και αλύγιστος. Έτσι, εξάλλου, αντιπαρήλθε τη φυγή του από την Μπαρτσελόνα. Και με αυτό το κίνητρο, της αυτοσυντήρησης, οδήγησε την Ατλέτικο Μαδρίτης στην κατάκτηση της LaLiga. Γι’ αυτό, κιόλας, είχε πανηγυρίσει το γκολ του στο “Καμπ Νου” με τη Λίβερπουλ, στον πρώτο ημιτελικό του Champions League το 2019.
Η εξομολόγηση
Ο Λουίς Σουάρες προέβη, λοιπόν, σε εκ βαθέων εξομολόγηση. “Από τότε που ξέρω τον εαυτό μου, πάλευα”, είπε. “Δεν είχαμε αρκετό φαγητό και έπρεπε να βρω τρόπους να βοηθήσω την οικογένειά μου. Ήμασταν έξι παιδιά, οι γονείς μου είχαν χωρίσει και η μητέρα μου δούλευε σε ένα εμπορικό κέντρο. Πήγαινα να πάρω τα λίγα χρήματα που έβγαζε για να κάνω ψώνια, ήμουν μόλις 9-10 ετών”.
Ο Σουάρες αποκάλυψε επίσης μικρές αλλά σκληρές λεπτομέρειες από την προσπάθειά του να συνεισφέρει στο σπίτι: “Καθάριζα αυτοκίνητα για λίγα ψιλά. Μάζευα χρησιμοποιημένες τηλεκάρτες από τους δρόμους και τις πουλούσα σε έναν άνθρωπο που τις αγόραζε. Έκανα ό,τι μπορούσα για να δώσω λίγα χρήματα στο σπίτι. Δεν το μετανιώνω. Έπρεπε να βρω τρόπο να ζήσω, να φάω. Αυτές οι θυσίες με έκαναν αυτό που έγινα”.
