Ο Γκρεγκ Πόποβιτς, λάτρης της πειθαρχίας, έχει την ισχυρή πεποίθηση ότι μόνο μέσα από την αυστηρότητα προκύπτει η ελευθερία. Ωστόσο, η ζωή είναι πιο σημαντική από το μπάσκετ. Μετά το καρδιακό επεισόδιο τη φετινή σεζόν, ήρθε η ώρα για τον 76χρονο προπονητή να ανακρούσει πρύμναν. Η αποχώρησή του, ωστόσο, δεν είναι μόνο το τέλος μιας εποχής. Είναι, επιπλέον, και το τέλος της εξαίρεσης. Είναι ανήκουστο, εξάλλου, στο NBA, που οι παίκτες μαθαίνουν ότι αλλάζουν ομάδα ακόμα και στα ημίχρονα των παιχνιδιών τους, ένας άνθρωπος να είναι 29 χρόνια σε πάγκο.
Οι Σαν Αντόνιο Σπερς, λοιπόν, πέτυχαν με τον Γκρεγκ Πόποβιτς το καινοφανές. Να έχουν έναν προπονητή ο οποίος, πια, είναι επίτιμος πρόεδρος. Όμως, ο πανδαμάτωρ δεν έχει οίκτο απέναντι στο ωραίο. Ο Ποπ, μάλιστα, βρήκε στον Βίκτορ Γουεμπανιάμα ένα λόγο για να παραμείνει. Ωστόσο, στα 76 δεν θα έμενε απρόσβλητος στα αληθινά προβλήματα.
SUPER ΔΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
Γκρεγκ Πόποβιτς: Όταν νίκησε το καλό
Ο Γκρεγκ Πόποβιτς, λοιπόν, οδήγησε τους Σπερς στην κατάκτηση πέντε πρωταθλημάτων. Δηλαδή, το 1999, το 2003, το 2005, το 2007 και το 2014. Όμως το τελευταίο αντανακλά διαφορετικά. Κυρίως διότι υπήρξε η ενσάρκωση του δόγματος του προλόγου. Οι Σπερς, μέσα από την πειθαρχία, έφτασαν στην ελευθερία. Λίγες ομάδες στην Ιστορία του μπάσκετ μπόρεσαν, ελευθερωμένες από τα δεσμά τους, να κυριαρχήσουν κατ’ αυτόν τον τρόπο.
Σε εκείνους τους τελικούς του NBA, το 2014, κυριάρχησαν των Μαϊάμι Χιτ. Με τον ΛεΜπρόν Τζέιμς, μάλιστα, στα ντουζένια του, τον Ντουέιν Γουέιντ σε εξαιρετική κατάσταση και τον Κρις Μπος επίσης με σθένος. Μπόρεσαν να αντιπαρέλθουν, κιόλας, τους χαμένους τελικούς της προηγούμενης χρονιάς. Εκείνους με το τρίποντο του Ρέι Άλεν στο έκτο παιχνίδι, που θα τους χάριζε το δαχτυλίδι.
Ήταν τότε που ο Πόποβιτς, σε εκείνη τη συνέντευξη Τύπου πριν το Game 7, είπε το παροιμιώδες “δεν υπάρχει χαρά στα σπορ”. Το συμπλήρωσε, δε, με το επικό “οι προπονητές είναι αρρωστημένα κουτάβια”.
Τον επόμενο χρόνο, όμως, νίκησε το καλό.
Η φιλοσοφία
Εκείνο το 4-1, λοιπόν, ήταν η χαρά του θεατή. Στο μπάσκετ των Σπερς υπήρχε μια ασύλληπτη μεταδοτικότητα. Όλοι, όμως, ήταν βετεράνοι. Η τριανδρία, Τιμ Ντάνκαν, Μάνου Τζινόμπιλι, Τόνι Πάρκερ, προσπάθησε για το ανκόρ. Δεν το έκανε.
Ο Πόποβιτς, αξιωματικός της Αεροπορίας, ίσως ήλπιζε για την επόμενη ευκαιρία. Σχεδόν εγγυημένη έμοιαζε, με την παρουσία του Γουεμπανιάμα. Ωστόσο, δεν τα κατάφερε. Προφανώς, όμως, δεν νιώθει ο ίδιος ότι η απόφασή του ενέχει το στοιχείο του επικήδειου. Η οικογένειά του, εξάλλου, έχει μεγαλύτερη σημασία. Σε αυτήν χρωστάει ότι δούλεψε για πάνω από 50 χρόνια. Από τον Αδέκαρο και τον overakias, η ευχή για μακροημέρευση και ξεκούραση εξυπακούεται.
Ο Αδέκαρος Κριτής
