Η νίκη της Παρτίζαν επί της Μονακό, 78-76, για τη Euroleague ήταν ήσσονος σημασίας. Η αγκαλιά του Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς με τον Βασίλη Σπανούλη, μετά τη λήξη της αναμέτρησης, τα έσβησε όλα. Είναι ένα ερώτημα αν η κυρία στη γραμματεία, που τους κοιτάζει, ξέρει την Ιστορία τους. Αν της περνάει καν από το μυαλό τι σημαίνει αυτή η αγκαλιά. Μπορεί να έχει γίνει κοινωνός του δράματος που ακολούθησε το καλοκαίρι του 2010. Ακόμα κι αν ξέρει, μπορεί να μη βλέπει κάτι ρομαντικό στην κατάσταση. Ή ίσως κρύβει καλά την κατανόησή της μπροστά στο συναισθηματικό γεγονός.
Ωστόσο, δεν υπάρχει ρέκτης του ευρωπαϊκού μπάσκετ ή φαν της Euroleague που να μην ένιωσε κάτι. Έστω και το υποτυπώδες. Δεν ήταν μία απλή αγκαλιά. Ήταν, όντως, όπως έγραψαν τα ελληνικά media, μια ιστορική στιγμή.
SUPER ΔΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
Euroleague: Το τέλος μιας έχθρας
Αυτό, λοιπόν, ήταν το σημαντικό για το συγκεκριμένο παιχνίδι της Euroleague στο Βελιγράδι. Ο Ομπράντοβιτς, 34 χρόνια αισίως κόουτς, ουδέποτε είχε άλλη τέτοια κόντρα. Ο Σπανούλης, στο κουρμπέτι εξ απαλών ονύχων, ουδέποτε δημιούργησε άλλον τέτοιον εχθρό. Η αγκαλιά αυτή σημαίνει το τέλος μιας κόντρας που κράτησε 15 χρόνια. Εκείνες τις πρώτες ημέρες της μεταγραφής του στον Ολυμπιακό, ο Ομπράντοβιτς κατηγόρησε τον Σπανούλη για εσχάτη προδοσία. Δεν το είχε κάνει πριν, εξάλλου, για κανέναν. Ο Σπανούλης σε όλη την πορεία προσπάθησε να λειάνει την κατάσταση. Η σεζόν 2008-09 ήταν για τον ίδιο μία δοκιμασία. Στον Παναθηναϊκό ένιωσε παραγκωνισμένος.
Αφήστε κατά μέρος ότι δεν ήταν νούμερο ένα. Η αίσθησή του ήταν ότι στο σύλλογο δεν τον ήθελαν. Αυτός ήταν ο πραγματικός λόγος που έφυγε. Είχε φύγει, κιόλας, από εκείνη τη συνέντευξη Τύπου του Ομπράντοβιτς μετά το παιχνίδι με την Πρόκομ Τρεφλ.
Ωριμότητα
Αυτές οι τοξίνες εξατμίστηκαν με αυτήν την αγκαλιά. Ο Ομπράντοβιτς πρώτος, πιθανότατα, έθαψε τα τσεκούρια του πολέμου, που ο Σπανούλης τόσο το ήθελε. Ήταν μία αγκαλιά περηφάνιας, για το πόσο ωρίμασε ο πρώην αθλητής του. Μια κίνηση που δείχνει, κιόλας, την ισορροπία του ανθρώπου Ομπράντοβιτς και την ικανότητα συγχρονισμού του με τις νέες εποχές. Ενδεχομένως να είχαν μιλήσει πρωτύτερα, πάντως αυτή η δημόσια αγκαλιά ήταν ποίηση για τα μάτια. Αν αυτή η στιγμή ήρθε για να καλύψει την αναμονή, δεν είναι σίγουρο ότι τα κατάφερε. Πάντως, είναι βέβαιο ότι πλησίασε πολύ. Η φετινή Euroleague, έτσι, βρήκε την κορυφαία στιγμή της.
Ο Αδέκαρος Κριτής
