Η εθνική Ελλάδος ποδοσφαίρου δημιουργεί, θέλοντας και μη, ένα μηχανισμό στήριξης. Ωστόσο, το ρίσκο είναι απλό και… στατιστικό. Αυτόν το μηχανισμό χτίζουν πάνω στην άμμο. Όχι το περιβάλλον, βέβαια, αλλά τα media. Ασφαλώς, το μερίδιο ευθύνης τους δεν είναι υψηλό. Όχι επειδή όντως δεν διαδραματίζουν εξελίξεις, όχι. Κυρίως, διότι αν ένα σύνολο θέλει, δεν το επηρεάζουν οι εξωγενείς παράγοντες.
Η αλήθεια είναι πως η “γαλανόλευκη” έχει κάνει 4,5 καλά ημίχρονα σε επίσημα παιχνίδια. Ένα, με τη Σκωτία στο Καραϊσκάκη. Όλο το παιχνίδι στη Γλασκόβη. Περίπου, τέλος, 75 λεπτά με τη Λευκορωσία στο Φάληρο. Είναι, όμως, αυτά αρκετά προκειμένου κάποιος να μπει εγγυητής σε έντοκο δάνειο… αλλαγής επιπέδου; Και τι θα γίνει όταν τα νιάτα φάνε τα μούτρα τους; Ποιος θα τους παρέχει την αυτονοήτως απαιτούμενη κάλυψη για να μπορέσουν να συνεχίσουν;
SUPER ΔΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
Εθνική Ελλάδος ποδοσφαίρου: Η σταθερότητα δεν θέλει ενθουσιασμό
Η εθνική Ελλάδος ποδοσφαίρου, λοιπόν, μοιάζει να παίζει εκπληκτικό ποδόσφαιρο. Αυτό έδειξε, στο 5-1 με τη Λευκορωσία, ακόμα και στη μεταφορά της μπάλας από τους στόπερ. Ήταν συναρπαστικό ότι έπρεπε να παρέλθουν εννιά κόρνερ ώστε να γίνει Λευκορώσος αποδέκτης της μπάλας στην περιοχή του. Τα θετικά στοιχεία έμοιαζαν να γκρεμίζουν κάθε αμφιβολία. Αλλά όπως συμβαίνει σε κάθε απτικά ιδεατό, η πραγματικότητα είναι ο αντίπαλός του. Η σταθερότητα, εξάλλου, μισεί τον ενθουσιασμό.
Το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα αντιμετωπίζει τη Δανία στο Καραϊσκάκη τη Δευτέρα. Για να γίνει ένας παραλληλισμός -υπερβολικής χροιάς- το ξάφνιασμα από το στυλ της μοιάζει με εκείνο των Δανών στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο στο λυκαυγές της δεκαετίας του ’80. Εκείνη η ομάδα του Σεπ Πιόντεκ θάμπωσε την οικουμένη. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986 έπαιξε εκπληκτικό ποδόσφαιρο. Όμως…. όμως.
Το πάθημα και η οφειλή
Τότε, οι Δανοί πήγαν σαν φαβορί με τους Ισπανούς στους “16”. Το κουαρτέτο του Εμίλιο Μπουτραγκένιο και το 5-1 της “ρόχα” ήταν δαμόκλειος σπάθη στα σκανδιναβικά κεφάλια. Η λάμψη εξαφανίστηκε. Οι Δανοί, ωστόσο, γλίτωσαν. Έστω κι από τύχη, έστω κι από τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας. Τότε, δηλαδή, που ουδείς τους περίμενε. Το Euro 1992 ήταν η οφειλή για εκείνη την ομάδα, αλλά δεν προέκυψε από εκείνη την ομάδα.
Το ποδόσφαιρο είναι αυτό. Περιμένει ακροποδητί και όταν διαπιστώσει πως ο ενθουσιασμός και η φρενίτιδα μετατρέπονται σε οίηση και έπαρση, εξαπολύει την επίθεσή του. Νικάει, δε, πάντα. Η εθνική Ελλάδος πρέπει να προσέχει.
Ο Αδέκαρος Κριτής
