Η συνάντηση του Λιονέλ Μέσι με τον Ντόναλντ Τραμπ έφερε στην επιφάνεια τους ιδιώτες. Δηλαδή, εκείνους από τους οποίους προέκυψε η λέξη idiot, που μεταφράζεται ως ηλίθιος. Οι ηλίθιοι, λοιπόν, βγήκαν παγανιά για να κράξουν τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή όλων των εποχών. Και το κοινότοπο όχημα των ηλίθιων ήταν, φυσικά, η σύγκριση με τον Ντιέγκο Μαραντόνα.
Πρώτον, υπάρχουν πληροφορίες ότι ο Μαραντόνα στα νάματα της θητείας του Σεπ Μπλάτερ ήταν στο payroll της FIFA. Δηλαδή, η Παγκόσμια Ομοσπονδία του… τα ‘σκαγε, για να είναι ψευδοπρέσβης της. Καμία ντροπή, ένας άντρας πρέπει να τρώει. Δεύτερον, ουδείς μπορεί να στοιχηματίσει ότι έκρινε την Παγκόσμια Ομοσπονδία νηφάλιος. Είναι μια σοβαρή πιθανότητα να το έκανε υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών. Κι όπως δεν παίρνεις σοβαρά αυτά που λέει ένας μεθυσμένος, έτσι δεν μπορείς να πάρεις και τις γκραβούρες του πολύ σωστά «χρυσού παιδιού» του ποδοσφαίρου της Αργεντινής.
SUPER ΔΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
Λιονέλ Μέσι: Η θυσία
Τρίτο και σημαντικότερο, για τον Λιονέλ Μέσι. Ο Μαραντόνα έγινε θυσία για να μπορέσει ο επόμενος σπουδαίος Αργεντινός, σπουδαιότερος και από τον ίδιο στο χορτάρι, να μακροημερεύσει, σε αντίθεση με τον ίδιο. Η εθελοτυφλία και η ειδωλολατρία, στην περίπτωσή του, δεν βοηθούν στο αφήγημα. Βοηθά, πάντως, κάποιος να παραδεχθεί ότι τον υποστηρίζει άνευ όρων και ψάχνει να βρει το μικρότερο ψήγμα στον τωρινό ηγέτη της Αργεντινής, που έχει κάνει δύο φορές αυτό που ο «πελούσα» δεν μπόρεσε να κάνει. Κατέκτησε το Κόπα Αμέρικα. Την πρώτη, μάλιστα, έβγαλε κοροϊδευτικά τη γλώσσα από το «Μαρακάνα» της Βραζιλίας.
Ο Μέσι δεν πήγε στις ΗΠΑ ως μοναδικός επισκέπτης του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ. Πήγε ως αρχηγός της ομάδας-επιχείρηση Ίντερ Μαϊάμι, που κατέκτησε το MLS. Ένα επαγγελματικό πρωτάθλημα, δηλαδή. Σε αυτά, ξέρετε, είθισται το τρόπαιο να σηκώνει πρώτα ο πρόεδρος. Δεν μπαίνουν καν στη διαδικασία να αποδείξουν ότι δεν είναι επιχείρηση.
Διαμένει εκεί
Ούτε, φυσικά, να συντηρήσουν θαυμαστές με το μεγαλοϊδεατισμό τους. Ο Λιονέλ Μέσι δεν έχει οποιοδήποτε θέμα με τον Ντόναλντ Τραμπ. Ακόμα κι αν είχε, διαμένει στο Μαϊάμι και φυσικά έχει επιχειρήσεις εκεί. Εξάλλου ως αρχηγός μιας ομάδας αλλά και μιας κάστας λατινογενών, δεν μπορεί παρά να προστατεύει τους δικούς του ανθρώπους. Και έχει κάθε δικαίωμα να μην αρθρώνει γνώμη. Τα 80s είναι παρελθόν. Κι αν θέλετε, τη σύγχρονη εποχή εφόσον ο Μαραντόνα άρθρωνε το λόγο με τον ίδιο τρόπο που τον έκανε κατά τα 90s, δεν θα επιβίωνε τρεις μήνες. Εσείς οι ίδιοι που τώρα τον ξεχωρίζετε, θα τον ρημάζατε. Τουλάχιστον, όμως, δεν θα έκανε κοκαΐνη.
Ο Αδέκαρος Κριτής
