Όποτε περνούσε η μπάλα στο δικό του μισό, ο Ολυμπιακός κινδύνευε από τη Λεβερκούζεν. Το 2-0 έμοιαζε επισφαλές, αυτό είναι φυσιολογικό, ωστόσο όσο η ώρα περνούσε το παιχνίδι «πάγωνε». Ο Ολυμπιακός συνέχιζε να παίζει το ποδόσφαιρό του. Είναι το δικό του στυλ και σε αυτό βασίζεται. Από την ανασφάλεια του πρώτου ημιχρόνου στην ηρεμία του δεύτερου ένα πράγμα συνέβη. Κούρασε τη δεξιά πλευρά των Γερμανών. Αυτό δεν έγινε, όμως, περιμένοντάς την. Περισσότερο, ανταλλάσσοντας πυρά. Τα ανεβάσματα Ροντινέι και Κοστίνια ήταν ισόποσα εκείνων των Άλεξ Γκαρσία και Γριμάλδο. Όσο οι δύο Ισπανοί της Λεβερκούζεν ήταν καλά, η Μπάγερ παρήγε ευκαιρίες με την οκά. Στην άψη της στιγμής, ο Κωνσταντής Τζολάκης υπήρξε ως θεματοφύλακας. Επέδειξε ικανότητες, στ’ αλήθεια, όμως, το καίριο σημείο ήταν ότι έβαζε σωστά το κορμί του.
Οι «ερυθρόλευκοι» δεν χώρισαν, ούτε εδώ, από την υψηλή ένταση πίεση. Το αμυντικό μισό της Λεβερκούζεν ήταν εντελώς διαφορετική κουβέντα.
SUPER ΔΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
Ολυμπιακός: Δημιούργησε φθορά
Ο Ολυμπιακός, στ’ αλήθεια, δημιούργησε φθορά στους Γερμανούς με το αφειδές τρέξιμο έμπροσθεν. Η ανάκτηση της μπάλας μπορεί να μην ερχόταν σε καίρια σημεία, όμως την κατόρθωνε. Υπήρξαν περιπτώσεις που ο κεντρικός αμυντικός έπαιξε σκούπα στο ημικύκλιο του κέντρου. Οι δύο κεντρικοί χαφ, ο Έσε και ο Μουζακίτης, έσπευδαν για τις βοήθειες. Έμοιαζε μακριά από το να απειλήσει, όμως είχε κάνει τη δουλειά πολύ νωρίς. Όταν βρήκε το δεύτερο γκολ in extremis, με τον Ροντινέι και τον Ταρέμι να παίζουν όπως ο Τομ με τον Τζέρι το οφσάιντ, το πλεονέκτημα από ανεπαίσθητο έγινε εμφανές.
Στο τέλος, λοιπόν, ο Ολυμπιακός κράτησε σχετικά άνετα. Ήταν ακόμα μία νίκη του δικού του στυλ. Δηλαδή, του διακριτού ποδοσφαίρου που η ομάδα του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ παίζει. Όχι φρου φρου και αρώματα. Βουρ στο ψητό.
Ο τελικός
Ο Ολυμπιακός, λοιπόν, κατάφερε ό,τι έμοιαζε με όνειρο μετά την πέμπτη αγωνιστική της League Phase στο Champions League. Να παίζει έναν τελικό με τον Άγιαξ. Δεν θα ξέρει, βέβαια, μετά το πέρας της 7ης αγωνιστικής, τι θα θέλει στο Άμστερνταμ. Σε μία πόλη, δηλαδή, που δεν έχει νικήσει ποτέ. Όμως, αυτό θα είναι δευτερεύον. Η ομάδα του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ έχει ταυτότητα. Την απέκτησε επειδή τον Βάσκο προστατεύει σύσσωμη η ΠΑΕ. Έτσι, είναι σίγουρο πως όταν οι Ολλανδοί ξεκινούν την κυκλοφορία από την άμυνα, τα σκυλιά θα είναι εκεί. Αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία από την πρόκριση. Δείχνει, εξάλλου, χαρακτήρα. Αυτός μπορεί να παρεισφρήσει στο γονίδιο του συλλόγου όταν κάποια στιγμή, αναπόφευκτα, ο Βάσκος με το τζιν πουκάμισο και την κόκκινη μπλούζα δεν στέκει αγέρωχος στον πάγκο.
Ο Αδέκαρος Κριτής
