Ο Νίκος Παππάς μοιάζει να συμφωνεί με ένα από εκείνα τα αφοριστικά αμερικανικά ρητά: «Αν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί μαζί μου τόσο το χειρότερο για την ίδια». Οι εξελίξεις με τον ξυλοδαρμό του δημοσιογράφου Νίκου Γιαννόπουλου στο Στρασβούργο δεν δείχνουν να τον βολεύουν. Ο παλαίμαχος αθλητής μπορεί να είναι η ώρα να αναδείξει και εδώ την προσωπική ευαισθησία του. Ασφαλώς, η μάχη θα κριθεί στα δικαστήρια.
Ο ευρωβουλευτής, εξάλλου, έχει υποστηρικτές. Όμως, εκείνοι δεν στηρίζουν την αθωότητά του. Στηρίζουν το δίκιο του στην πράξη. Στηλιτεύουν ab initio το δημοσιογράφο, ως είδος. Θεωρούν ότι ο Παππάς καλά έκανε. Κι ας μοιάζει με abusus juris το συμβάν στα γαλλογερμανικά σύνορα.
Ως εκ τούτου, οι υποστηρικτές, ανεξαρτήτως του τι όντως συνέβη, επικροτούν το ματσίσμο. Επιπλέον, επικροτούν το δικαίωμα να αντιδρά με ξυλοφόρτωμα, ανεξαρτήτως υψομετρικής και βαρομετρικής διαφοράς.
SUPER ΔΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
Νίκος Παππάς: Το έωλο επιχείρημα
Ο Νίκος Παππάς, λοιπόν, έχει ανθρώπους που υποστηρίζουν ότι η πράξη του ήταν δίκαιη. Ο ίδιος λέει ότι δεν γρονθοκόπησε το δημοσιογράφο. Ωστόσο, το επιχείρημά του σε τηλεοπτική εμφάνισή του για άλλους αθλητές είναι έωλο. Μίλησε για τον Δημήτρη Διαμαντίδη και τον Γιώργο Πρίντεζη, που ο κόσμος θεωρεί καλά παιδιά. Μίλησε, επίσης, για τις πράξεις τους στο γήπεδο, που δεν συνάδουν με την καλοσύνη.
Δηλαδή ο αθλητής Νίκος Παππάς εξίσωσε τη συμπεριφορά αθλητών στο γήπεδο, με τις ενδορφίνες, την τεστοστερόνη και την αδρεναλίνη ανεβασμένες, με τη δική του σε ένα μπαρ στο Στρασβούργο.
Προφανώς δεν έχει λογική η σύγκριση. Ωστόσο, σε αυτόν τον κόσμο που ζούμε, η διύλιση του κουνουπιού είναι αναπόφευκτη. Για να δικαιολογήσει την πράξη του, εξέθεσε, ακόμα και λανθασμένα, δύο πρώην συμπαίκτες του.
Κανένα όριο
Μόνο αυτό αναδείχνει τη ροπή του προς το… κανένα όριο. Ο Νίκος Παππάς θα μπει σε μια δικαστική μάχη έχοντας εξομοιώσει το παρκέ με το Στρασβούργο και έχοντας μιλήσει για πρώην συμπαίκτες του. Το ότι ήταν παραβολή, δεν αρκεί. Αν όντως ήταν άσπιλος, δεν θα κατέφευγε σε τέτοια τρικ για να κερδίσει εντυπώσεις. Θα περίμενε να «μιλήσει» το δικαστήριο. Εξάλλου, αυτό είχε προαναγγείλει.
Ο Αδέκαρος Κριτής
