Στον τελικό του Champions League το 2005, το ημίχρονο βρήκε τους οπαδούς της Λίβερπουλ με σκυμμένα κεφάλια. “Πώς νομίζαμε”, έδειχναν να σκέφτονται, “ότι μπορούσαμε να κοντράρουμε αυτήν τη Μίλαν;” Πράγματι, ύστερα από το 3-0, που θα μπορούσε εύκολα να είναι 4-0, έμοιαζε αφελές να το νομίζουν, ακόμα και προ εορτής. Οι ψίθυροι στις κερκίδες ήταν… ψίθυροι, όμως αθροιστικά έδιναν τα ντεσιμπέλ τζιτζικιών στις 14:00 της 8ης Αυγούστου. Έπειτα, ακόμα και οι ίδιοι στο “Ατατούρκ” μπορεί να μην ξέρουν να απαντήσουν, άρχισε να ακούγεται το “You ‘ll never walk alone”. Ο Στίβεν Τζέραρντ και η παρέα του το άκουσαν στα αποδυτήρια και δεν τους εγκατέλειψε στη φυσούνα ούτε στο έβγα στον αγωνιστικό χώρο. Η μανιώδης αντεπίθεση, που κατέληξε σε συγκλονιστική ανατροπή, είχε για σάουντρακ το αγαπημένο τραγούδι τους.
Να, λοιπόν, τώρα, που η UEFA αποφασίζει ότι δεν είναι ωραίο αυτό. Ο κόσμος, θεωρεί, πρέπει να γεμίζει την ώρα του στο ημίχρονο.
SUPER ΔΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
Champions League: Και ο Ινφαντίνο στην Αίγυπτο
Έτσι, κάνουν στην UEFA επεξεργασία ενός φορμάτ… Super Bowl στον τελικό του Champions League. Με παράσταση στην ανάπαυλα, από το 2027. Να γίνει το ποδόσφαιρο, ολοσχερώς, ένα σόου που θα κρίνει ο θεατής και την απόδοση των ερμηνευτών. Να αλλάξει, δηλαδή, η σημασία που θα έχει ο νικητής στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Ο θεατής θα πρέπει να είναι αποσπασμένος συνεχώς. Περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Εξάλλου, στην τιμή θα υπάρχει και το κόστος της συναυλίας.
Καλή τύχη, δηλαδή, σε εκείνους με τον περιορισμένο προϋπολογισμό, που θέλουν να δουν έναν τελικό Champions League. Είναι εξοργιστική, πια, η διάθεση της Παγκόσμιας και της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας στο να δείχνουν τι είναι διατεθειμένες να κάνουν για τα φράγκα. Ο μαϊντανός Τζιάνι Ινφαντίνο, πρόεδρος της FIFA, ήταν στην Αίγυπτο τη Δευτέρα 13 Οκτωβρίου, για τη Σύνοδο Ειρήνης. Όπου Σαουδάραβας και Καταριανός, ο Τζιάνι δίπλα.
Το όμορφο παιχνίδι
Το ποδόσφαιρο, εξάλλου, έχει τη δυνατότητα αυτορρύθμισης, αλλά οι παραγοντίσκοι, μισητοί του Γιόχαν Κρόιφ, βάζουν συνεχώς τα δάχτυλα στο βάζο με το υδρόμελο. Παραβιάζουν, επίσης, συνεχώς τις ζώνες αγνότητας του όμορφου παιχνιδιού, πειράζοντας τα πάντα, με κύριο το Champions League. Μια άλλοτε συναρπαστική γιορτή θα καταλήξει, κι αυτή, έρμαιο της παγκόσμιας αποικίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Επιθυμούν να διαλύσουν το πρωτογενές και το πρωτόλειο για τα λεφτά. Επιπλέον, να προβούν σε κακογραφίες και να μολύνουν μια ιστορία γεμάτη αριστοκράτες και επαναστάτες. Πληβείους που, για μία φορά, δεν ένιωθαν μειονεκτικά. Η αλητεία και η ζαβολιά, κιόλας, που είναι χαρακτηριστικά του παιχνιδιού, είναι στη λίστα των απαγορεύσεων. Το κάνουν politically correct, τάχα, ενώ στην πραγματικότητα το υπολογίζουν, όλοι, για κοφτήριο.
Το παιχνίδι του πλανήτη, λοιπόν, υποφέρει σε κάθε αλλαγή. Ό,τι διεφθαρμένο σηκώνει η αγορά, το κάνουν. Κατακρημνίζουν το λάθος και εφευρίσκουν διαλείμματα, για να αρέσει και σε εκείνους που δεν το αγαπούν έτσι όπως είναι.
Ο Αδέκαρος Κριτής
