Επί της ουσίας του, ο θάνατος του Ντιόγκο Ζότα δεν είναι διαφορετικός από εκείνον του αντίστοιχου 28χρονου από ασιτία. Εκείνου, επίσης, που κόλλησε λοίμωξη στο νοσοκομείο. Ενός νεαρού που τον σκότωσε η ταχύτητα ή ένα λάθος της μηχανικής.
Στην υφή του, όμως, είναι διαφορετικός. Ένας νέος που τον γνώριζαν όλοι οι ποδοσφαιρόφιλοι. Αν όχι σούπερ σταρ, οπωσδήποτε σταρ στις ομάδες του. Αλλαγή πολυτελείας στη Λίβερπουλ, αλλά και την εθνική Πορτογαλίας. Παρών και ζωντανός, σφριγηλός και φρέσκος. Η απορία του ανθρώπου παίρνει τη διαδοχή στο σφίξιμο από το νέο. Ο λόγος, ο βαθύς λόγος, του θανάτου τόσο ξαφνικά δημιουργεί προβληματισμό. Ο άνθρωπος, για ακόμα μία φορά, δεν μπορεί να παραλληλίσει εαυτόν με τη ματαιότητα των πραγμάτων.
SUPER ΔΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
Ντιόγκο Ζότα: Έλλειψη ελέγχου
Τα νέα για τον Ντιόγκο Ζότα παρακινούν τον Αδέκαρο να φιλοσοφήσει. Η υπογράμμιση του αυτονόητου είναι ότι ο άνθρωπος, ως είδος, επιζητά την ελευθερία. Ωστόσο, κάνει όλη την πορεία του ανάμεσα σε εντολές. Για την ακρίβεια, σε διαταγές. Δηλαδή, τη γέννησή του και το θάνατό του. Εξάλλου, η ουσία της ύπαρξής του είναι εκείνη για την οποία δεν τον ρωτούν. Ο άνθρωπος θεωρεί αυτονόητο να υπάρχει στον κόσμο. Να πίνει δύο υδρογόνα μαζί με ένα οξυγόνο. Όμως, υπάρχει αυθύπαρκτα, χωρίς να έχει οποιαδήποτε σημασία η βούλησή του. Ακριβώς το ίδιο, όμως, ισχύει με την εξαφάνισή του.
Φεύγει, αφήνοντας ένα σώμα και μια καρδιά σταματημένη. Κάποιες φορές, όπως αυτήν με τον Ζότα, με τον πλέον σπαραξικάρδιο τρόπο. Αυτόν, δηλαδή, που φρικάρει τους ζωντανούς.
Η έλλειψη ελέγχου, λοιπόν, σε ό,τι είναι πιο σημαντικό για τον άνθρωπο, είναι εκκωφαντική.
Το νόημα
Ο Ντιόγκο Ζότα αποχαιρέτησε για πάντα, λοιπόν, τους συμπαίκτες του στην εθνική Πορτογαλίας. Με το τρόπαιο του Nations League, επιπλέον, ανά χείρας. Όπως ανέφερε σε ανάρτηση ο Κριστιάνο Ρονάλντο, “δεν βγάζει νόημα”. Πράγματι, δεν βγάζει. Ωστόσο, σε τέτοιες περιπτώσεις δεν επιζητάς το νόημα. Όπως είναι αυτονόητη η αποδοχή της πρώτης διαταγής, έτσι φαντάζει φυσική και η δεύτερη. Ο άνθρωπος είναι λογικό ον ενώ ζει, όμως δεν εξασφαλίζει η λογική την έλλειψη λάθους. Ή, εν πάση περιπτώσει, τις συνθήκες διαβίωσης. Επιπλέον, έναν οργανισμό που καταρρέει και μια καταστροφική ασθένεια. Ανά πάσα στιγμή οι διαταγές καθιστούν σαφές ότι ο άνθρωπος είναι υποχείριό τους.
Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι δεν έχει το δικαίωμα στα σχέδια. Η λογική είναι, εξάλλου, που επιτρέπει στο χρόνο να επουλώσει το σφίξιμο και τον τρόμο από παρόμοια μαντάτα. Τον κάνει να προχωρά και, τελικά, να ξεχνά ότι ουσιαστικά ο μόνος έλεγχος που έχει δεν φτάνει στις διαταγές. Ούτε στην τύχη, την οποία το χρονικό υπόβαθρο δεν επηρεάζει. Ο μόνος έλεγχος αφορά στην πηγή του χρόνου, το μέλλον. Αυτό που η οικογένεια του Ντιόγκο Ζότα αντικρίζει σαν ζόφο και έρεβος.
Ο Αδέκαρος Κριτής
