Ο ΟΦΗ μπορεί να περάσει στα μπαράζ του Europa League. Ίσως, ωστόσο, να μην τα κατορθώσει. Ουδεμία σημασία έχει. Νίκες όπως αυτή με την Χάποελ Μπερ Σεβά είναι βάσεις ώστε η παρουσία να είναι μόνιμη. Να φτιάξουν, δηλαδή, στο Ηράκλειο της Κρήτης το θεμέλιο ώστε ο ΟΦΗ να μην περιέλθει ξανά, ποτέ στην Ιστορία του, στην παρακμή προηγούμενων ετών.
Έχει τη μεγαλύτερη σημασία για το ίδιο το κλαμπ να μην ξαναπέσει σε τέλμα. Το βασικότερο είναι πως οι άνθρωποί του κυρίως θέλουν να βρουν έναν τρόπο λειτουργίας που θα είναι γονιδιακός.
Μια αλυσίδα, από αυτούς σε επιγόνους και από εκεί σε απογόνους, που θα είναι άρρηκτη. Θα έχει γίνει ήδη συνείδηση και πια θα συμβαίνει μηχανικά. Η εικόνα στο γήπεδο είναι, βέβαια, το παν. Έτσι «τσιμπάει» ο κόσμος και έτσι ο ΟΦΗ αποκτά υπόσταση. Εκεί, ειδικά αυτό το χρονικό διάστημα, είναι απαραίτητες οι προσωπικότητες.
ΟΦΗ: Το τέλειο παιχνίδι
Ο Ανδρέας Μπουχαλάκης είναι ίσως η πιο στιβαρή προσωπικότητα που έχει ο ΟΦΗ. Στα 33 του, έχει παίξει εννιά χρόνια στον Ολυμπιακό, σε τρεις ομάδες του εξωτερικού, Νότιγχαμ Φόρεστ, Κόνιασπορ, Χέρτα Βερολίνου. Έπεσε σε μια κακή περίοδο για την εθνική Ελλάδος, αλλιώς η καριέρα του θα ήταν πιο πλούσια. Ωστόσο, ποτέ δεν είναι αργά για να κάνεις το τέλειο παιχνίδι. Σε αυτό προέβη με τη Χάποελ.
Έκανε, δηλαδή, 56 εύστοχες πάσες σε 63 προσπάθειες (89%), περισσότερες από κάθε συμπαίκτη του. Στο επιθετικό κομμάτι του ΟΦΗ ήταν απόλαυση, με ποσοστό 92%, 33 στα 36. Σε επτά μακρινές μπαλιές, δε, οι έξι βρήκαν στόχο. Έκανε 77 επαφές με την μπάλα, ρεκόρ ομάδας, 10 ανακτήσεις μπάλας, τέσσερα επιτυχημένα τάκλιν σε πέντε προσπάθειες και οκτώ κερδισμένες μονομαχίες εδάφους σε 10 απόπειρες.
SUPER ΔΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
Εξυπνάδα
Ο ΟΦΗ, λοιπόν, έχει έναν αληθινό ηγέτη. Στο κρίσιμο ευρωπαϊκό ματς, ο Μπουχαλάκης έπαιξε σαν χαφ της Μπαρτσελόνα. Είναι, όμως, η παρουσία του που φέρνει μεγαλύτερο δέσιμο στην κρητική ομάδα. Ο Μπουχαλάκης εμπνέει σοβαρότητα και σιγουριά, μεταδίδει ασφάλεια. Μόνο η παρουσία του, κι ενώ όλα μπορεί να πάνε ανά πάσα στιγμή στραβά, δείχνουν ότι ο ΟΦΗ διανύει το σωστό μονοπάτι. Όχι εκείνο της διάκρισης απαραιτήτως, αλλά σίγουρα αυτό της σταθερότητας.
