Ο Γιάννης Κωνσταντέλιας αποχωρεί της εθνικής Ελλάδος πιθανότατα οριστικά. Η απόφασή του είναι φύσεως ηθικής. Η οικογένεια είναι πρώτη και ο ΠΑΟΚ, τον οποίο αγαπά, είναι η δουλειά που του παρέχει τα προς το ζην και το ευ ζην. Ο πλέον ταλαντούχος και αιθέριος ποδοσφαιριστής της γενιάς του δεν θα φτάσει ποτέ σε αυτό που οι άλλοι θέλουν για εκείνον.
Προσέξτε: οι άλλοι. Ο Γιάννης Κωνσταντέλιας βέβαια έχει πει ότι θέλει να κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο, αλλά όχι το βαθμό στον οποίο θα είναι διαθέσιμος. Όσοι τον ξέρουν, δεν νιώθουν καμία έκπληξη με την ανακοίνωση προσωρινής αποχώρησης. Στο σύγχρονο κόσμο, εξάλλου, δεν είναι θέσφατο ότι ένας πατέρας δεν μπορεί να λείπει. Είναι που ο Κωνσταντέλιας δεν θέλει να λείπει. Κι αυτό δεν είναι μια απόφαση χωρίς παρελθόν. Το ζήτημα, εξάλλου, όπως λένε αυτοί που ξέρουν, είναι αξιακό.
SUPER ΔΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
Γιάννης Κωνσταντέλιας: Γι’ αυτό παραμένει
Ο λόγος που ο Γιάννης Κωνσταντέλιας φεύγει από την εθνική Ελλάδος είναι ακριβώς αυτός που τον κρατά στον ΠΑΟΚ. Ότι πρώτη είναι η οικογένεια. Οι δεσμοί είναι και για εκείνον και για τους γονείς του και για τη γυναίκα του ιεροί. Η καριέρα και η φιλοδοξία να διαπρέψει στο εξωτερικό μπαίνουν σε δεύτερο πλάνο. Πράγματι, αν τον αποκτούσε η Στουτγάρδη θα ήταν αναγκασμένος να πάει, όμως ο ίδιος δεν το ήθελε. Γι’ αυτό, κιόλας, ήταν καλοδεχούμενη η παραμονή του στον ΠΑΟΚ. Όπως λένε, εξάλλου, αυτοί που ξέρουν, θέλει να τελειώσει εκεί την καριέρα του.
Ο Κωνσταντέλιας μπορεί, κάποια στιγμή, να θέσει εαυτόν στη διάθεση της Εθνικής. Η αλήθεια, όμως, είναι πως αυτό θα είναι δύσκολο στο εγγύς μέλλον.
Κοινός παρονομαστής
Έτσι, λοιπόν, δένουν όλα. Ο λόγος της αποχώρησής του είναι εκείνος που τον κάνει αγαπητό στον κόσμο και που τον κρατά στον ΠΑΟΚ. Είναι ένα παιδί που το αξιακό σύστημα και η μεταλαμπάδευση όποιας πίστης από την οικογένειά του διατηρεί σαν φυλαχτό. Η Εθνική, δυστυχώς για όλους, θα πρέπει να προχωρήσει χωρίς αυτόν. Ποιος να φανταζόταν πόσο σημαντικά ήταν τα παιχνίδια με τη Σκωτία και την Ολλανδία. Αν οι ποδοσφαιρόφιλοι είδαν για τελευταία φορά τον Γιάννη Κωνσταντέλια σε διεθνή διοργάνωση, τότε η μελαγχολία είναι δίκαιη.
Ο Αδέκαρος Κριτής
