Ακόμα τέσσερα παιχνίδια έχουν απομείνει προκειμένου να βγει ο νέος κάτοχος του Champions League. Το παρόν θα είναι, βέβαια, αμείλικτο. Η 30ή Μαΐου θα περάσει μεν στη Βίβλο, ωστόσο θα παρέλθει τάχιστα. Κυρίως διότι 11 ημέρες μετά, απαξάπασα η ποδοσφαιρική οικουμένη θα στρέψει αμφιβληστροειδείς και κόρες σε ό,τι είναι η ποδοσφαιρική Μόνα Λίζα. Δηλαδή, στο Παγκόσμιο Κύπελλο.
Ουδείς, πάντως, θα ξεχάσει εύκολα ό,τι συνέβη στο Παρίσι, στις 28 Απριλίου 2026. Κανονικά, γι’ αυτό το 5-4 της Παρί επί της Μπάγερν, θα έπρεπε να γιορτάζεται επέτειος. Ένα παιχνίδι ολωσδιόλου ανεπανάληπτο, από αυτά που δεν φτάνει η φαντασία. Εννιά γκολ σε έναν ημιτελικό, τα περισσότερα που έχουν σημειώσει ποτέ δύο ομάδες σε αυτό το στάδιο. Μάλιστα, με εκπληκτικό τρόπο. Χωρίς, δηλαδή, κάποιο προφανές ή τραγικό λάθος αμυντικού ή τερματοφύλακα. Με αυτούσιες ποδοσφαιρικές ικανότητες σε εγρήγορση. Τι είναι ποδοσφαιρικές ικανότητες; Ότι Κέιν, Ολίσε και Ντίας έφτασαν τα 100 γκολ μαζί φέτος.
SUPER ΔΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
Champions League: Η επετηρίδα
Είναι, λοιπόν, αυτός ο κορυφαίος ημιτελικός Champions League στην Ιστορία; Ο θεατής θα το ήθελε, καθώς αυτό θα τον καθιστούσε μέλος της ποδοσφαιρικής μυθολογίας. Ωστόσο, είναι πολύ δύσκολο να δώσεις σε αυτό το παιχνίδι παραχρήμα και αυθωρεί το χρίσμα. Το μειονέκτημα, που είναι αντικειμενικό, είναι πως δεν κρίνει πρόκριση. Που σημαίνει ότι η σημασία του παιχνιδιού -παρ’ ότι προφανής λόγω του σημείου της διοργάνωσης- ατονεί.
Ποιοι ημιτελικοί, ωστόσο, θα μπορούσαν να κοντράρουν το συγκεκριμένο παιχνίδι. Τα κριτήρια μπορεί, ασφαλώς να προκύψουν στην πορεία. Εξάλλου, πρέπει να υπάρχει ένα παλίμψηστο από θέαμα και σημασία, ώστε να μπορεί να υπάρχει ως σοβαρή υποψηφιότητα.
Η… ανφάν γκατέ
Το Champions League ασφαλώς και έχει τους σύγχρονους θρύλους του, λοιπόν. Το 3-2 της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στο Τορίνο επί της Γιουβέντους, το 1999. Επίσης, το 4-1 της Βαλένθια επί της Μπαρτσελόνα στο «Μεστάγια» το 2000. Επιπλέον, το 3-2 της Τσέλσι επί της Λίβερπουλ το 2008. Το 1-1 της Τσέλσι με την Μπαρτσελόνα το 2009. Φυσικά, το 1-0 της Μπαρτσελόνα επί της Ίντερ το 2010. Το 2-2 της Μπαρτσελόνα με την Τσέλσι το 2012. Επιπροσθέτως, το 4-1 της Ντόρτμουντ επί της Ρεάλ Μαδρίτης το 2013. Αυτονοήτως, το 4-0 της Λίβερπουλ επί της Μπαρτσελόνα και το 3-2 της Τότεναμ επί του Άγιαξ εκτός, το 2019. Ασφαλώς, τα Μάντσεστερ Σίτι-Ρεάλ Μαδρίτης, το 4-3 και το 4-0 το 2022 και το 2023, αλλά και το 3-1 της «βασίλισσας» στη ρεβάνς το 2022. Το 2-1 της Ρεάλ επί της Μπάγερν την επόμενη χρονιά, 2024. Τέλος, το περυσινό 4-3 της Ίντερ επί της Μπαρτσελόνα.
Τα κριτήρια
Αξίζει, επιπλέον, να σημειωθεί πως υπάρχει και το Ντινάμο Κιέβου-Μπάγερν Μονάχου, ένα υπέροχο 3-3, το 1999. Φυσικά, δεν υπάρχει θέσφατο στις προτιμήσεις, εξάλλου ο θεατής μπορεί να βιώνει ένα παιχνίδι σε εξάρτηση με την υπόλοιπη ζωή του. Ωστόσο, πρέπει να υπάρχουν κάποια κριτήρια.
Δηλαδή, οι ομάδες που πέρασαν να κατέκτησαν το Champions League. Η ένταση, όπως στο 1-0 της Μπαρτσελόνα με την Ίντερ το 2010, όταν ο Ζοσέ Μουρίνιο έκανε το… γύρο του θριάμβου, να είναι υπόκωφη. Να υπάρχει δράμα, όπως με το χαμένο πέναλτι του Μέσι στο 2-2 της Μπαρτσελόνα με την Τσέλσι το 2012, με το χαρακτηριστικό γκολ του Φερνάντο Τόρες. Η ανατροπή, επίσης, να είναι στοιχείο, όπως φυσικά συνέβη στο «Άνφιλντ», όταν η Λίβερπουλ νίκησε 4-0 την Μπαρτσελόνα. Εξάλλου, ήταν στα σκοινιά, αφού είχε χάσει 3-0 στη Βαρκελώνη.
Ο πιο σημαντικός
Ο Αδέκαρος, ωστόσο, θεωρεί πως ο πιο σημαντικός ήταν το Τσέλσι-Μπαρτσελόνα 1-1, ο δεύτερος ημιτελικός του Champions League το 2009. Δεν ήταν, βέβαια, το πιο θεαματικό παιχνίδι, ενώ προκύπτει ως διαιτητική «σφαγή» -με την εικόνα του Ντιντιέ Ντρογκμπά να βρίζει στο φακό του BBC. Ωστόσο, ήταν το ματς που έδωσε στην Μπαρτσελόνα την ευκαιρία να κερδίσει το Champions League. Εκείνο το γκολ του Ανδρές Ινιέστα έκανε… τρεις τίτλους, αφού η Μπαρτσελόνα κατέκτησε και το ευρωπαϊκό Super Cup και το Διηπειρωτικό. Κυρίως, όμως, έδωσε την ευκαιρία στον Πεπ Γκουαρδιόλα να συνεχίσει να διατηρεί τον Μέσι ως εννιαμισάρι. Αν η Μπαρτσελόνα έχανε αυτήν την ευκαιρία, θα υπήρχε πιθανότητα να φύγει ο Πεπ και ο Μέσι να επιστρέψει, από κάποιο φοβικό προπονητή, στα άκρα.
Έτσι, ενδεχομένως να δυσκόλευε το πέρασμά του από τη δεξιότητα στη σπουδαιότητα -και να μην έφτανε στο σημείο να τον θεωρούν τον κορυφαίο ποδοσφαιριστή όλων των εποχών.
Ο Αδέκαρος Κριτής
