Η μεταγραφική λογική της Ρεάλ Μαδρίτης είναι δηλωτική του καπιταλισμού του ποδοσφαίρου. Φυσικά, το ζήτημα δεν αφορά μόνο στη Ρεάλ. Είναι η λογική του άρπαγα, που κρατάει το ψάρι που πρέπει να τραφεί για να μεγαλώσει αναιμικό. Η «βασίλισσα», την τελευταία δεκαετία, σπανίως δίνει εκατοντάδες εκατομμύρια σε σταρ. Τουναντίον, προτιμά να παίρνει ποδοσφαιριστές σε εφηβική ηλικία. Έτσι, τους εντάσσει στο κλαμπ. Βεβαίως, δίνει χρήματα, δεν το κάνει αντί πινακίου φακής. Παρ’ όλα αυτά, προξενεί ζημιά μακρόχρονη στις ομάδες που δεν μπορούν να προβάλουν αντίσταση.
Η υπόθεση της Ράγιο Βαγεκάνο και των τριών ποδοσφαιριστών που οι «μερένχες» πήραν από τις ακαδημίες είναι αποδεικτικό στοιχείο. Πήρε πρώτα το 18χρονο φορ Φραν Σάνταμαρια. Έπειτα, έφτασε σε συμφωνία για ακόμα δύο ποδοσφαιριστές. Δηλαδή τον πλάγιο επιθετικό Σέρχιο Καστεγιόν και τον πλάγιο μπακ που αγωνίζεται δεξιά, Πάμπλο Μπεγιοσίγιο. Ο πρώτος, εξάλλου, είναι του 2008 και ο δεύτερος, του 2007.
SUPER ΔΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
Ρεάλ Μαδρίτης: Το ζήτημα
Η Ρεάλ Μαδρίτης, έτσι, λύνει τα δικά της προβλήματα. Οι ποδοσφαιριστές σε αυτές τις ηλικίες, εξάλλου, βγάζουν λίγο ρίσκο. Αν είναι ικανοί, υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες να διατηρήσουν τις δεξιότητές τους ως ενήλικες. Δεν ισχύει, ωστόσο, το ίδιο με τα παιδιά. Δεν είναι, δηλαδή, σπάνιο παιδί με τρομερές ικανότητες να μην μπορέσει να διατηρήσει το μομέντουμ που πρέπει στην εφηβική ηλικία. Φυσικά, δεν αφορά στη γνώση του ποδοσφαίρου όσο στην ανταπόκριση στα υπόλοιπα ερεθίσματα. Από το να κολλήσεις με τους συμπαίκτες μέχρι να ενστερνιστείς τις εντολές των προπονητών, είναι δουλειά που δεν αφορά μόνο στα πόδια.
Στη Ρεάλ, πάντως, έχει βγει η συγκεκριμένη τακτική. Ούτως ή άλλως, μόνο τα τελευταία χρόνια ο Βινίσιους, ο Ροντρίγκο και ο Φεντερίκο Βαλβέρδε έπιασαν στασίδι στο «Μπερναμπέου» νωρίς. Ζήτημα, ωστόσο, αποτελεί τι κάνουν οι ομάδες που τους χάνουν.
Καμία πιθανότητα
Είναι, εξάλλου, επαρκές το παράδειγμα της Μπενφίκα, που οι οπαδοί της γκρινιάζουν επειδή δεν μπορεί να κρατήσει αθλητές είτε που βγάζει είτε που αποκτά κάτω από τη μύτη των μεγάλων. Δεν υπάρχει, λοιπόν, πιθανότητα για μία ομάδα που δεν είναι τώρα μεγάλη επιχείρηση να μπορέσει να κάνει ένα σύνολο που θα της επιτρέψει να μπει σφήνα. Φυσικά, για τη Ρεάλ Μαδρίτης, ρέκτη της European Super League και του ποδοσφαίρου που οι μεγάλοι εξουσιάζουν, αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα. Ίσα ίσα, είναι η λύση. Τίποτα διαφορετικό, δηλαδή, από το όνειρο της Αρίας Φυλής, μόνο που αυτό αφορά στο χρήμα και την πάγια εξουσία.
