Η Παρτίζαν έχασε 88-87 από τη Βιλερμπάν για τη 10η αγωνιστική της Euroleague. Μετά τη λήξη του παιχνιδιού, ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς ήταν έξαλλος. Αυτό που είπε, κιόλας, είχε κωμικά στοιχεία. “Οι παίκτες δεν είχαν το νου τους στο παιχνίδι. Όταν μπήκα στα αποδυτήρια πριν το ματς, όλοι ήταν στα κινητά τους”. Η κωμικότητα αφορά στο ότι η καταγγελία έγινε από τον εν λόγω προπονητή. Ο Ομπράντοβιτς, εξάλλου, έχει πια συμπληρώσει 34 χρόνια σε πάγκους. Ωστόσο, ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ από τη δεκαετία του ’70, ου μην και νωρίτερα. Οπωσδήποτε, η μεταμόρφωση του αθλητή είναι οβιδιακή.
Ο Ομπράντοβιτς, λοιπόν, μπορεί να γελάει μόνος του σκεπτόμενος του τι θα έλεγαν ο Αλεξάντερ Νίκολιτς ή ο Ράνκο Ζεράβιτσα για την κατάσταση που έχουν… περιέλθει οι σημερινοί αθλητές. Ωστόσο, η πορεία του αναδείχνει το δικό του ταξίδι. Κι αυτό οπωσδήποτε περιέχει, σε μεγάλο βαθμό, το στοιχείο της ανοχής.
SUPER ΔΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
Euroleague: Κατανόηση, αλλά…
Ο Ομπράντοβιτς κατανοεί όσο ουδείς τους αθλητές της Euroleague. Τα 34 παιχνίδια, εξάλλου, έγιναν 38. Οι προπονήσεις είναι, πια, δύσκολες. Ο ίδιος, βέβαια, κάποτε δεν ήθελε να παίρνει Αμερικανούς. Ο συμβιβασμός, ωστόσο, ένα στοιχείο που απέκτησε στη διαδρομή, του έδωσε το δικαίωμα να κερδίζει το σεβασμό των νέων γενεών. Προφανώς έχουν ξεσπάσει, στο μονοπάτι του, εστίες σύγκρουσης. Από την κόντρα με τον Φραγκίσκο Αλβέρτη, στα τέλη του περασμένου αιώνα, στους κακομαθημένους Γιουγκοσλάβους του NBA. Από τη φυγή του Βασίλη Σπανούλη, στη μυθική, πια, βρισιά προς τον Λουίτζι Ντατόμε. Επιπλέον, από το διώξιμο του Νεμάνια Μπιέλιτσα, σε εκείνο του Ταϊρίκ Τζόουνς.
Τουλάχιστον δημοσίως, ουδέποτε είχε προκύψει αθλητής να προβαίνει σε διαμαρτυρία για την ποινή του. Ο Ομπράντοβιτς τον έστειλε στη θέση του, βέβαια. Ωστόσο, οι εγγενείς διαφορές με το τι συνέβαινε πριν 7 χρόνια, σίγουρα τον απασχολούν.
Στρατιωτάκια
Ο Ομπράντοβιτς καταλαβαίνει. Και την κούραση από τα διαδοχικά παιχνίδια στη Euroleague και τον τρόπο ζωής των αθλητών. Κάποτε τόσο ο ίδιος όσο και οι συμπαίκτες του ήταν στρατωτάκια. Όμως έπιναν ποταμούς και κάπνιζαν σαν φουγάρα στον ελεύθερο χρόνο τους. Τώρα, τα αυγά και το κοτόπουλο μοιάζουν με καταναγκαστικά έργα. Το κινητό, δε, είναι εργαλείο απόδρασης, αλλά και αποχαύνωσης.
Ο ίδιος, πάντως, θα συνεχίσει το συγκερασμό των εποχών που έχει ζήσει, μέσω της προσωπικότητάς του. Επίσης, θα αναγνωρίζει πως στο υπαρξιακό κομμάτι έχει κάποιο δίκιο. Αφήνει πολλά, εξάλλου, να συμβαίνουν, αλλά τουλάχιστον αντιδρά στην πλήρη αδιαφορία. Το έρεισμα που του δίνει η δική του αέναη αγάπη του για το μπάσκετ, είναι εκείνο που τον ωθεί, όταν βλέπει τον κύκλο του να μην το ασπάζεται.
Ο Αδέκαρος Κριτής
