Το Γαλλία-Παραγουάη για τη φάση των «16» στο Παγκόσμιο Κύπελλο 2026 δεν θα παραμείνει αξιομνημόνευτο. Δεν είχε ιδιαίτερο θέαμα ούτε την τραχύτητα κάποιων ιστορικών παιχνιδιών στην Ιστορία. Δεν ήταν ακριβώς εκεί. Είχε, ωστόσο, έντονη την εθνική έννοια. Οι Παραγουανοί απολαμβάνουν, εξάλλου, να παίζουν απέναντι σε τέτοιες ομάδες. Είναι εξ ορισμού φτιαγμένοι για αυτά τα παιχνίδια, διότι επιδείχνουν την αρρενωπότητά τους. Όσο πιο δυτικός είναι ο αντίπαλος τόσο περισσότερο θέλουν να του δείχνουν την όχθη του λαϊκού, εργατικού, ποταμού. Ποδοσφαιριστές όπως ο Γκαλάρσα και ο Κάσερες βλέπουν ταξικό εχθρό στους περίβλεπτους ποδοσφαιριστές εκείνων που διαξιφίζουν.
Για την Παραγουάη, η αναμέτρηση είναι σενάριο ταινίας. Απέναντι στα πλουσιόπαιδα, ένα μάθημα για το τι είναι ο δρόμος. Βγήκαν, λοιπόν, έξω τα σκυλιά του πολέμου και προσπάθησαν να τους κάνουν μια χαψιά. Μόνο που οι Γάλλοι του Μπουντί και των προαστίων δεν είναι πλουσιόπαιδα. Τουναντίον, έχουν εντρυφήσει στη σκληράδα.
SUPER ΔΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
Παγκόσμιο Κύπελλο 2026: Μηδέν κίτρινες
Έτσι, η Γαλλία προχώρησε στα προημιτελικά για το Παγκόσμιο Κύπελλο 2026. Η εκτίμηση πως ένας καβγάς θα βοηθούσε την Παραγουάη, ενείχε λάθος. Τα παιδιά από το γκέτο ξέρουν να συνεννοούνται -γι’ αυτό κιόλας, όσοι σταρ κι αν βγαίνουν, φυλούν ως κόρη ματιών τον Εμπαπέ. Ένα σπρώξιμο στον Γκαλάρσα έφτανε για να ορμήσουν οι απέναντι στους Λατιναμερικανούς. Όχι σήμερα, όχι εδώ. Η Παραγουάη, πάντως, παίρνει βραβείο. Με μερικής βιαιότητας κλωτσιές, ακόμα και εκτός φάσης, τελείωσαν το παιχνίδι με μηδέν κίτρινες. Απολύτως σοκαριστικό. Η Γαλλία κράτησε τη σκέψη της στο γήπεδο, όχι επειδή δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει το παιχνίδι αλλά, διότι ήταν φαβορί. Ο πρίγκιπας των προαστίων χαμογελούσε πλατιά στους απελπισμένους για προβοκάτσια Ουρουγουανούς. Είναι το νόημα της παρουσίας του Εμπαπέ η σύνταξη γύρω του. Όπως και του Μέσι.
Η απώλεια του ταξικού
Έτσι, με την πρόκριση στα προημιτελικά στο Παγκόσμιο Κύπελλο 2026, η Γαλλία έφτασε για τρίτη σερί φορά εκεί. Στα τελευταία οκτώ Παγκόσμια Κύπελλα, από το 1998, έχει έξι προκρίσεις. Μόνο μία φορά, με τη Γερμανία το 2014, έμεινε εκτός πριν τα ημιτελικά. Ήταν το διάστημα μετά τον Ζιντάν και πριν τον Εμπαπέ, η μόνη διοργάνωση του Μπενζεμά. Κάπως έτσι καταλαβαίνεις ποιοι είναι καλοί και ποιοι σπουδαίοι. Θέλεις, επίσης, μια Παραγουάη για να κατανοήσεις την έλλειψη προσλαμβανουσών σε σχέση με μια Γαλλία, που ακόμη πληρώνει τα χρέη της αποικιοκρατίας. Οι ταξικές διαφορές υπάρχουν ένδον, αλλά στο ποδόσφαιρο δεν είναι εμφανείς. Το παράδοξο είναι ότι όσο πλουτίζουν οι παράγοντες τόσο μικρότερη μοιάζει η απόσταση μεταξύ ποδοσφαιριστών. Διότι για αυτό το κομμάτι, σημασία δεν έχει ακριβώς πού είσαι ή πόσα παίρνεις, αλλά πώς έχεις μεγαλώσει.
