Ο Ολυμπιακός δεν είναι άγνωστος σε τελικούς Euroleague. Αυτός είναι ο 10ός του μέσα σε 32 χρόνια. Σημαίνει, λοιπόν, ότι φτάνει σε έναν κάθε σχεδόν τριετία. Από το 1994 έως το 1997 έπαιξε τρεις, από το 2010 έως το 2017, έφτασε σε πέντε. Από το 2022 μέχρι το 2026, σε άλλους δύο. Κάπου ανάμεσα, βρίσκει κάποιος μερικούς ημιτελικούς. Δηλαδή, το 1999, όταν έχασε στο Μόναχο από τη Ζάλγκιρις Κάουνας. το 2009, που τον νίκησε στο Βερολίνο ο Παναθηναϊκός. Φυσικά, το 2022, το 2023 και το 2025, όταν έχασε από Αναντολού Εφές, Ρεάλ Μαδρίτης και Μονακό αντιστοίχως.
Η κατάκτηση του τροπαίου για το σύλλογο έχει ασφαλώς μείζων σημασία. Καλώς ή κακώς, στην αναμέτρηση με τη Ρεάλ Μαδρίτης στο ΟΑΚΑ (24/5-21:00) είναι φαβορί. Αν ήταν σειρά παιχνιδιών, οι Ισπανοί χωρίς σέντερ δεν θα γλίτωναν. Ωστόσο, τα 40 λεπτά δίνουν σε όλους πιθανότητες. Η Ρεάλ θα παίξει στον 22ο τελικό της. Ο πρώτος ήταν το… 1962. Έχουν περάσει 64 χρόνια από τότε.
SUPER ΔΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
Ολυμπιακός: Διαχείριση
Ο Ολυμπιακός, λοιπόν, θέλει να κάνει το ποσοστό της Ρεάλ 50%. Για να το κάνει, αυτό, είναι απαραίτητη η διαχείριση συναισθημάτων. Μοιάζουν με γυάλινο ποτήρι στην άκρη ενός τραπαζιού. Στέκει εκεί και μοιάζει έτοιμο να πέσει. Αν το αφήσεις και οι συνθήκες είναι δωματίου, μπορεί να παραμείνει εκεί για μέρες. Το κοιτάζεις, όμως, και είσαι σίγουρος ότι θα πέσει. Νομίζεις ότι μόνο επειδή το κοιτάς, το ποτήρι θα υποστεί τη βαρυτική τιμωρία. Δεν θέλεις να πέσει, ωστόσο όλη η δύναμη της θέλησής σου τείνει προς το να το ρίξουν τα μάτια σου. Τα συναισθήματα;, λοιπόν, είναι αυτό το ποτήρι και η διαχείριση είναι όλη η αίσθηση που έχεις. Η μετάθεση, δηλαδή, της δύναμης της θέλησης στο να μην πέσει. Ο Ολυμπιακός δεν πρέπει να παίξει αυτό το παιχνίδι με παγωμένη ψυχραιμία ούτε με θερμή παράνοια. Η δυσκολία είναι στο ακροποδητί, δηλαδή στη μεταφορά από τη μία συνθήκη στην άλλη.
Έχει χάσει
Η Ρεάλ Μαδρίτης έχει χάσει τελικούς και ο Ολυμπιακός μπορεί να την αναγκάσει στην 11η ήττα της. Μάλλον η δική του συγκυρία μοιάζει πιο ιστορική -και από την άποψη των αθλητών, που ψάχνουν το τρόπαιο. Δηλαδή του Κώστα Παπανικολάου ως αρχηγού. Επίσης, του Σάσα Βεζένκοφ, του Σακίλ ΜακΚίσικ, του Τόμας Γουόκαπ, του Άλεκ Πίτερς ως αθλητών που είναι στην ομάδα πριν το πρώτο από τα πέντε διαδοχικά Final 4. Το παιχνίδι έχει τη δυναμική καριέρας, αν και δεν είναι απαραίτητο. Όλοι θέλουν να ξεμπερδεύουν με αυτό, ώστε να πάνε παρακάτω λίγο πιο ελεύθεροι. Δεδομένο, ωστόσο, είναι πως δεν πρέπει να δουν το ματς σαν τη δική τους κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Το «ένας για όλους και όλοι για έναν», που έγραψε ο Αλέξανδρος Δουμάς, ταιριάζει γάντι στην περίσταση. Δεν αναδείχνει μόνο την αλληλεγγύη, αλλά και πως ο αντίπαλος είναι μπροστά. Ότι ο στόχος δεν είναι η κατάκτηση του τροπαίου, παρά μόνο η ανατροπή του δυνητικού εχθρου τώρα. Δεν υπάρχει οιωνός, δηλαδή, κατά τον οποίο ο Ολυμπιακός να είναι ήδη ο ωραίος των Αθηνών. Μόνο η απόδειξη μετράει.
