Ο Ντιέγκο Μαραντόνα συνεχίζει να απασχολεί τον πλανήτη. Αυτό δεν προκύπτει μόνο από το φολκλορικό γίγνεσθαι. Ο Πελούσα, εξάλλου, είχε εκεί εξασφαλισμένη την υστεροφημία του στις κατώτερες τάξεις. Μόνο αν σκότωνε άνθρωπο, εξάλλου, θα μπορούσε να κλονίσει την ιδέα του στο μυαλό του βιοπαλαιστή. Στην τέχνη, ωστόσο, ο Ντιέγκο Μαραντόνα συνεχίζει να είναι σε περίοπτη θέση. Τα ντοκιμαντέρ και οι ταινίες με έμμεση ή άμεση αναφορά προς το πρόσωπό του δεν είναι λίγα. Στο «Hand of God», εξάλλου, ο Πάολο Σορεντίνο σκιαγραφεί την πραγματικότητα της Νάπολι μέσω της μεταγραφής του, κατά κύριο λόγο. Της αρχικής δυσπιστίας, δηλαδή, ότι φτάνει στον ιταλικό Νότο. Έπειτα, του κλασικού χεριού, πολυλάλητου και χιλιολάτρευτου, με την Αγγλία. Ήταν, εξάλλου, το λογύδριο του παππού, για την πράξη επανάσταση, που ενδεχομένως να θυμίζει σε κάποιον την ταινία.
Ντιέγκο Μαραντόνα: Η νέα οπτική
Ωστόσο, τώρα προκύπτει μια νέα οπτική για τον Ντιέγκο Μαραντόνα. Το ντοκιμαντέρ «The Match» έχει την αξία του, αφού η θεώρησή του είναι καλά δομημένη. Και από τις δύο πλευρές, ο δημιουργός ενδεχομένως να φτάνει σε ένα κυνήγι αναζήτησης της αλήθειας, παρ’ όλα αυτά μια αλήθεια είναι σίγουρη. Αυτήν που έλαχε, μπορεί, όμως, και όχι, στον τόσο χαρισματικό Γκάρι Λίνεκερ να πει. Πως, δηλαδή, ο προημιτελικός του Παγκόσμιου Κυπέλλου του 1986 ήταν κάτι παραπάνω από ένα παιχνίδι.
Πολλοί είναι, λοιπόν, οι εκλεκτοί προσκεκλημένοι του ντοκιμαντέρ της Disney. Αναγκαστικά, όμως, ο «ντίες» είναι εκείνος που κλέβει όλη τη λάμψη και κάνει ακόμα και τη συγκυρία να μοιάζει δευτερεύουσας σημασίας.
SUPER ΔΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
Δεν περνάει
Για τον Ντιέγκο Μαραντόνα, αυτού του μεγέθους η δημοφιλία ήταν στ’ αλήθεια ενοχλητική. Ωστόσο, η ένταση εκείνου του προημιτελικού, το 1986, δεν περνάει. Οι περισσότεροι νιώθουν εκείνο το πεντάλεπτο ως το μάλλον σπουδαιότερο στην Ιστορία του παιχνιδιού. Φυσικά, η θεώρηση είναι αποκλειστικά κοινωνιολογική. Ο Μαραντόνα, εξάλλου, έχει πάρει το πασαπόρτι της συγχώρεσης από τη βάση του πλανήτη, δηλαδή τον λαό. Αυτός είναι που τον ανύψωσε και τον έφερε σε μια θέση από την οποία δεν κατεβαίνει με τίποτα. Παρ’ ότι, ξεκάθαρα, δεν είναι ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών. Αν συζητήσεις όμως με οποιονδήποτε, η συζήτηση δεν θα παραμείνει σε αυτό το σημείο. Θα φύγει, κατά το δοκούν, και θα πάει στην πανανθρώπινη ικανοποίηση. Και παρ’ ότι αυτό δεν θα μπορούσε να τον καθιστά ως GOAT, είναι η λαϊκή λαλιά και η εργατική αφέλεια που δεν το αφήνουν να περάσει.
