Ο τελικός στο Παγκόσμιο Κύπελλο 2026 αφήνει περίπου την αίσθηση της αναμέτρησης μεταξύ συγγενών. Τα συμπλέγματα εξευρωπαϊσμού των Αργεντινών είναι γνωστά. Ειδικά η ισπανικότητα, που πηγάζει από τις αρχές της γνωστής ύπαρξής της. Το 1535 ο Ισπανός Πέδρο ντε Μεντόσα έφτασε στη χώρα της Λατινικής Αμερικής. Την είχε αποκαλέσει ήδη «Αρχεντίνα», πεπεισμένος ότι υπάρχει ασήμι (αρχέντο). Ασημί δεν υπήρξε, αλλά η χώρα έμεινε. Δύο χρόνια μετά, ο Μεντόσα πέθανε πάνω στο καράβι, προσπαθώντας να επιστρέψει στην Ισπανία για να πάρει ενισχύσεις για τη Λατινική Αμερική. Αρκετοί Ισπανοί, όσοι δεν ήταν πολεμόχαροι, έμειναν στη χώρα.
Η σχέση με την Ισπανία είναι η πιο κοντινή που έχει η Αργεντινή με τον ευρωπαϊκό κόσμο. Οι κάτοικοί της, εξάλλου, θεωρούν εαυτόν λευκό και δεν θέλουν να ακούνε για φιλές. Οι Αργεντινοί, βεβαίως, είναι πολύ περισσότερο Κρεολοί. Στην περίπτωση του Ντιέγκο Μαραντόνα, Γκουαρανί.
SUPER ΔΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
Παγκόσμιο Κύπελλο 2026: Οι προφήτες
Αργεντινή και Ισπανία, που παίζουν στον τελικό για το Παγκόσμιο Κύπελλο 2026 (19/7-22:00), έχουν ανταμώσει μόνο μία φορά στη διοργάνωση. Το 1966, οι Αργεντινοί νίκησαν 2-1 στον όμιλο, με το γκολ του Αρτμίε. Για την Ισπανία, οι μέρες δόξας της εθνικής ομάδας περνούν από τη Βαρκελώνη. Όταν το 1964 κατέκτησαν το Euro, ηγέτης ήταν ο Λουίς Σουάρες, που έπαιζε στην Ίντερ αλλά είχε μεταγραφεί εκεί από τη Βαρκελώνη. Από το 2008 έως το 2012 ήταν παιδιά της Μπαρτσελόνα που έκαναν τη μείζονα διαφορά, Τσάβι, Ινιέστα, Φάμπρεγας, Πικέ. Τώρα, η δόξα περνά κυρίως από τα πόδια του Λαμίν Γιαμάλ, αλλά και τους Ντάνι Όλμο, Πέδρι, Παού Κουμπαρσί, Φεράν Τόρες. Οι καλές εποχές της Μπαρτσελόνα μοιάζουν να συμβολίζουν μια εθνική ανάταση.
Οι προφήτες, ωστόσο, ήταν δύο -ουδείς εξ αυτών Ισπανός. Αφού ο Γιόχαν Κρόιφ έφτασε στην Καταλονία, άλλαξε ριζικά τον τρόπο που έβλεπαν το ποδόσφαιρο. Στο σχέδιό του, δε, που ενσάρκωσε με τις πινελιές του ο Πεπ Γκουαρδιόλα, ο Λιονέλ Μέσι ήταν το χρυσό παιδί.
Επιρροή
Ο Λιονέλ Μέσι παίζει στον τελικό για το Παγκόσμιο Κύπελλο 2006 απέναντι σε μια χώρα που τον ήθελε δικό της. Ήταν Ιούνιος του 2004 όταν φόρεσε, εν κρυπτώ, τη φανέλα της εθνικής Αργεντινής σε φιλικό της U20 με την Παραγουάη. Πληροφορίες, εξάλλου, ήθελαν τους Ισπανούς να τον χρυσώνουν για να φορέσει τη ρόχα. Αν ήταν άλλος και δεν κρατούσε μέσα του το νόστιμον ήμαρ, όταν έφυγε με τον πατέρα του από μια σχεδόν κατεστραμμένη χώρα, το 2001, ίσως τα κατάφερναν. Εδώ, ο ποδοσφαιριστής που έστειλε σε αλλόκοτα επίπεδα το «εννιαμισάρι», ο παίκτης που σχεδόν ανάγκασε τους Ισπανούς να αφήσουν τους εξτρέμ να κρυώνουν στο ψυγείο, προτίμησε την αλμπισελέστε. Τώρα, σε ένα παιχνίδι που μπορεί να είναι το τελευταίο του σε Παγκόσμιο Κύπελλο, παίζει απέναντι στην ομάδα που τόσο τον ήθελε. Κόντρα στον τρόπον τινά διάδοχό του, εν πάση περιπτώσει ό,τι πλησιέστερο σε εκείνον. Η Αργεντινή, δε, αντιμετωπίζει τους πρώτους αποίκους της. Αυτούς από τους οποίους αρκετοί θεωρούν ότι κρατά η σκούφια τους. Ο τελικός στο Παγκόσμιο Κύπελλο 2026 δεν είναι απλώς το πιο σημαντικό παιχνίδι στα σπορ, αλλά μία κοινωνική αναμέτρηση.
Ο Αδέκαρος Κριτής
