Η εθνική Ελλάδος, στην πραγματικότητα, δεν έπαιξε πιο άσχημα τώρα με τη Σκωτία απ’ ότι πριν επτά μήνες. Τώρα, μάλιστα, οι Σκωτσέζοι δεν… πλησίασαν περιοχή για μία ώρα παιχνιδιού. Η Εθνική, παίζοντας μεθοδικά, τους έπιασε από το λαιμό. Δικαίως μπήκε μπροστά στο σκορ και έμοιαζε να παίρνει με ποδόσφαιρο κυριαρχίας, όχι ανοιχτού χώρου, σπουδαία νίκη. Κι έπειτα, έγιναν οι στημένες φάσεις.
Δεν ήταν μία, αλλά δύο οι στιγμές. Η πρώτη, ωστόσο, έφερε τη δεύτερη. Τα νιάτα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς δεν είχαν να πραγματευτούν τέτοια συνθήκη τον περασμένο Μάρτιο. Ήταν όλα ρόδινα. Μέσα στη χλαταπαγή, υπήρχαν οι ψίθυροι για το τι θα έκαναν αν κάποιο ματς στράβωνε. Υπήρχε η συνειδητότητα της επιείκιας, στην περίπτωση που οι περιστάσεις έφταναν σε ένα ύψος που η απειρία γινόταν ο αδέκαστος κριτής. Όχι ο Αδέκαρος, προσέξτε. Αυτός έγραφε ότι το παιχνίδι στη Γλασκώβη ήταν κειμήλιο μόνο του.
SUPER ΔΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
Εθνική Ελλάδος: Η συνέχεια χωρίς άγχος
Η εθνική Ελλάδος, λοιπόν, την πάτησε με τη Σκωτία στο εις βάρος της 3-1 κυρίως βιωματικά. Οι ευρωπαϊκές εμπειρίες της οντότητας, εξάλλου, αγγίζουν εκείνες του συνόλου. Όταν, όμως, είναι ένα διαφορετικό σύνολο, με κάθε οντότητα να έχει σημαντικά παιχνίδια με άλλο σύνολο, τότε η απειρία είναι βιωματική. Η Εθνική είχε προέλθει από παιχνίδι που δεν άγγιξε και έχασε τακτικά. Εδώ, δεν έχασε τακτικά. Η ήττα προέκυψε από ό,τι ξέρουν να κάνουν οι Σκωτσέζοι από… αρχαιοτάτων. Το παλιό, όχι και τόσο καλό, αγροτικό ποδόσφαιρο.
Έτσι, τα απαστράπτοντα προ επταμήνου νιάτα κατέρρευσαν. Το κερασάκι, αυτό που δείχνει την κατάρρευση, ήταν το λάθος στο τρίτο γκολ. Μπήκαν στον αφορισμό του Τζορτζ Μπέρναρντ Σο: “Τι ωραία που είναι τα νιάτα. Τι κρίμα να χαραμίζονται στους νέους”.
Συνέχεια χωρίς άγχος
Η εθνική Ελλάδος, λοιπόν, πλέον πρέπει να κάνει το τρία στα τρία για να είναι στα μπαράζ για το Παγκόσμιο Κύπελλο 2026. Πρέπει, κιόλας, άμεσα (12/10-21:45) να νικήσει τη Δανία στην Κοπεγχάγη. Μοιάζει, δυστυχώς, με mission impossible. Εκτός, πια, κι αν οι ποδοσφαιριστές του Γιοβάνοβιτς χάσουν το σκοπό τους. Στοιχειοθετήσουν, δηλαδή, το ωραίο ποδόσφαιρο ως στόχο. Βγουν, επίσης, από τη βιοσφαίρα του πραγματισμού και μπουν στο δικό τους παιδότοπο. Εκεί που οι ικανότητες υπερκερνούν σε αξία το αποτέλεσμα. Στο μέρος, δηλαδή, που οι ίδιοι είναι ούτως ή άλλως.
Ο χαρακτήρας, εξάλλου, είναι επίκτητος. Δεν υπάρχουν loser ή winner. Αυτή η φουρνιά θα έχει κι άλλες ευκαιρίες. Να πάει σε άλλες διοργανώσεις. Η Εθνική, ωστόσο, δείχνει να έχει ξεχάσει πώς γίνεται. Όμως, μια σπίθα αρκεί.
Ο Αδέκαρος Κριτής
