Η εθνική Ελλάδος μπάσκετ, λοιπόν, πήρε το πρώτο μετάλλιό της σε διεθνή διοργάνωση ύστερα από 16 χρόνια. Το 92-89 από τη Φινλανδία βγήκε σφυρηλατημένο από… αμόνι. Η Εθνική άφησε, στο τέλος, την τύχη να αποφασίσει. Είναι οξύμωρο πώς ένας αθλητής, που έχει κάνει προετοιμασία τόσα χρόνια, είναι έρμαιο σε τέτοιες στιγμές στην ικανότητα ή την ανικανότητα του αντιπάλου. Είναι παράδοξο πως οι “Μοιραίοι” του Βάρναλη συναντούν, στον πρωταθλητισμό, την “Ιθάκη” του Καβάφη. Σε αυτήν την επικολυρική μίξη, όμως, υπάρχει κάπου ο Τόμας Έλιοτ. Η “Έρημη Χώρα” είναι ένα από τα πλέον εμβληματικά ποιήματα όλων των εποχών.
Η Εθνική ουσιαστικά επιβίωσε σε αυτόν τον τελικό του χάλκινου μεταλλίου στο Eurobasket 2025. Η “γαλανόλευκη” ήταν ανώτερη από την αρχή, αλλά στο τέλος βγήκαν τα σωθικά κυρίως όσων παρακολουθούσαν το παιχνίδι. Η παγωμάρα στο φόλοου του Γιάντονεν πέρασαν μερικά δευτερόλεπτα για να μετατραπεί σε ανακούφιση.
SUPER ΔΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
Εθνική Ελλάδος μπάσκετ: Οι βολές του Γιάννη
Έτσι, λοιπόν, η στάση στο τρίτο σκαλί του βάθρου για την εθνική Ελλάδος μπάσκετ είναι μια σπουδαία στιγμή. Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο είναι γίγας μυθολογικής εμβέλειας, όμως στη γραμμή του φάουλ 4” από τη λήξη έγινε νεφεληγερέτης. Ολομόναχος, με τους Φινλανδούς να του κάνουν ψυχολογικό πόλεμο μαζεμένοι στον πάγκο του, χλάτσωσε την πρώτη βολή. Έπειτα, έβαλε τη δεύτερη. Στο τέλος, δε, είπε ότι “είναι το μεγαλύτερο επίτευγμά μου”.
Ο Κώστας Παπανικολάου και ο Κώστας Σλούκας τελειώνουν, θεωρητικά, την καριέρα τους με ένα μετάλλιο με την Εθνική. Τους έλειπε σε επίπεδο Ανδρών. Δεν είναι απαραίτητο ότι τελείωσαν. Κυρίως διότι, κάποιος μπορεί να το διακρίνει, αν τους ζητήσουν την επιστροφή, θα πουν και οι δύο “ναι”.
Η αχτίδα
Είναι overachiever η εθνική Ελλάδος μπάσκετ με το χάλκινο μετάλλιο. Σπουδαία επιτυχία, η οποία συνάδει με τον Έλιοτ. Είναι πολλοί στους οποίους έχει διασπαρεί ο φόβος του μέλλοντος. Τι θα κάνει η ομάδα τώρα που οι παλιοί έφυγαν. Ποια θα είναι η ανανέωση και ποιοι αθλητές θα σηκώσουν το βάρος; Ο Θοδωρής Παπαλουκάς και ο Δημήτρης Διαμαντίδης, κυρίως, αλλά και ο Κώστας Τσαρτσαρής, είναι απάντηση αφ’ εαυτού. Δεν έπαιξαν στις μικρές εθνικές, βγήκαν, ουσιαστικά, μετά τα 20 και ήταν μέλη της κορυφαίας “γαλανόλευκης” που έχει πατήσει ποτέ σε παρκέ.
Κι έτσι, το χάλκινο μετάλλιο αποτελεί αχτίδα. Αυτός ο φόβος βρίσκει την αντικατάστασή του στο στίχο “τέλος είναι το σημείο από το οποίο αρχίζουμε”. Κι αν αυτό το τέλος είναι η θέση στο βάθρο, τότε κάπου η ελπίδα φορά ένα φλοράλ φουστάνι και είναι έτοιμη για να κατακτήσει τη νύχτα.
Ο Αδέκαρος Κριτής
